سامانه بین‌المللی مرجع آسمانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

سامانه بین‌المللی مرجع آسمانی (به انگلیسی: International Celestial Reference System) با نام مخفف آی‌سی‌آراس (به انگلیسی: ICRS) روشی برای ایجاد چارچوب مرجع برای مختصات در فضا است، که برای یکسان سازی میان سازمان‌های بین‌المللی پیشنهاد شد و توسط اتحادیه بین‌المللی اخترشناسی مورد قبول واقع شد. این روش براساس محل قرارگیری استوا و اعتدال در اول سال ۲۰۰۰ ایجاد شده‌است. در حال حاضر برای تعیین مختصات به این روش، از مشاهده‌های رادیو نجومی کهکشان‌های دوردست استفاده می‌شود. این سامانهٔ مختصات فضا ثابت و مختصات مرکزجرمی است. با توجه به این که این سامانه در فضا ثابت است، از آن می‌توان برای نمایش محل قرارگیری و جابه‌جایی اجرام آسمانی به خوبی استفاده کرد.[۱][۲]

روش محاسبه[ویرایش]

آی‌سی‌آراس مجموعه‌ای از قوانین است که یک سامانهٔ مختصات با دقت بالا را با استفاده از تانسور متریک، راه‌حلی برای پیدا کردن و حفظ محور حرکت، فهرستی از اجرام آسمانی و مختصات دقیق آن‌ها و مدل‌ها و الگوریتم‌های استاندارد که تبدیل این مختصات به دیگر مختصات را آسان می‌کند، را تعریف می‌کند.[۲]

پانویس[ویرایش]

  1. Ray، Wilfried. Hand book of Space Technology. Wiley، 2009. 
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ «International Celestial Reference System (ICRS)». navy.mil. بازبینی‌شده در ۱۰ مه ۲۰۱۴.