ساقی
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
برای دیگر کاربردها، ساقی (ابهامزدایی) را ببینید.
ساقیبه آنکس که آب یا شراب به دیگری دهد[۱] در اصطلاح عارفان واسطه فیض الهی است[۲] و ادبیات فارسی مشحون است از اشعاری که خطاب به ساقی سروده شدهاند به حدی که منطومههای ساقینامه نیز به وجود آمدهاند. به طور مثال حافظ میگوید:
| ساقیا لطف نمودی قدحت پر می باد | که به تدبیر تو تشویش خمار آخر شد |
یا که شیخ بهایی سرودهاست:
| ساقیا بده جامی زان شراب روحانی | تا دمی برآسایم زین حجاب ظلمانی |
ساقی در بسیاری از اشعار ممدوح است و مدح ساقی گاهی تا جایی پیش میرود که با معشوق برابری میکند. معروفترین ساقینامه متعلق به نظامی گنجوی، حافظ و رضیالدین آرتیمانی است[۲]اگرچه خیام نیز شعرهای درباره شرابخواری دارد.[۳]
ساقیان معمولاً زیبارو بودند[۳] و در متون دینی-ادبی منظور از «ساقی کوثر» فاطمه و «ساقی کربلا» ابوالفضل است.
[ویرایش] جستارهای وابسته
[ویرایش] منابع
- ↑ فرهنگ معین سرواژه ساقی
- ↑ ۲٫۰ ۲٫۱ ادبیات فارسی پیشدانشگاهی عمومی
- ↑ ۳٫۰ ۳٫۱ Wikipedia contributors, "Persian wine," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Persian_wine&oldid=399662681 (accessed January 28, 2011).
