ساقی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
تصویر یک ساقی در دیوارنگاره‌های اصفهان سلسله صفوی

ساقی به فردی گفته می شود که آب یا شراب به دیگری دهد.[۱] در اصطلاح عارفان واسطه فیض الهی است[۲] و ادبیات فارسی مشحون است از اشعاری که خطاب به ساقی سروده شده‌اند به حدی که منطومه‌های ساقی‌نامه نیز به وجود آمده‌اند. به طور مثال حافظ می‌گوید:

ساقیا لطف نمودی قدحت پر می باد که به تدبیر تو تشویش خمار آخر شد

یا که شیخ بهایی سروده‌است:

ساقیا بده جامی زان شراب روحانی تا دمی برآسایم زین حجاب ظلمانی

ساقی در بسیاری از اشعار ممدوح است و مدح ساقی گاهی تا جایی پیش می‌رود که با معشوق برابری می‌کند. معروف‌ترین ساقی‌نامه متعلق به نظامی گنجوی، حافظ و رضی‌الدین آرتیمانی است[۲]اگرچه خیام نیز شعرهای درباره شراب‌خواری دارد.[۳]

ساقیان معمولاً زیبارو بودند[۳] و در متون دینی-ادبی منظور از «ساقی کوثر» فاطمه و «ساقی کربلا» ابوالفضل است.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. فرهنگ معین سرواژه ساقی
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ ادبیات فارسی پیش‌دانشگاهی عمومی
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ Wikipedia contributors, "Persian wine," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Persian_wine&oldid=399662681 (accessed January 28, 2011).