شراب ایرانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
شراب در نقاشی دربار صفوی، قرن ۱۷ اصفهان.

شراب ایرانی که با نام‌های می‌ و باده شناخته می‌شود از نمادهای تاریخی و باستانی ایرانی است و جایگاه درخور توجهی در اساطیر، ادبیات و نگارگری ایرانی دارد.

تاریخچه شراب در ایران[ویرایش]

پژوهش‌های اخیر باستان شناسی تاریخ منشا شراب گیری در ایران را بسیار پیش‌تر از آنچه نویسندگان قرن بیستم گمان می‌کنند، نشان می‌دهد. برای مثال، کاوش و حفاری در محوطه گودین تپه در کوه‌های زاگرس [۱] نشان دهنده وجود سفال‌هایی با قدمت تاریخی ۲۹۰۰-۳۱۰۰ پیش از میلاد، حاوی تارتاریک اسید است که تقریبا به طور قطع نشان دهنده حضور شراب در آن سالیان می‌باشد. حتی شواهدی مبنی بر حضور قدیمی تر شراب در تپه حاجی فیروز در زاگرس نیز به دست آمده‌ است.


مک گاورن و همکارانش (۱۹۹۶) با استفاده از آزمایش‌ها و آنالیزهایی بر روی کوزه‌ای نوسنگی که قدمت آن به ۵۰۰۰-۵۴۰۰ پیش از میلاد می‌رسد، وجود مقادیر بالایی از تارتاریک اسید را به اثبات رساندند.[۲]

در میان شگفتی همگان، این نکته قابل توجه‌ است که کشف شراب در ایران حتی قبل از کشف آن در فرانسه بوده‌ است. با توجه به گفته باستان شناسان فرانسوی، نخستین شواهد استفاده از شراب در فرانسه تنها به ۵۰۰ سال پیش از میلاد باز می‌گردد.[۳]

به نقل از کتاب سرزمین جاوید، ترجمه ذبیح الله منصوری، در زمان هخامنشیان و اشکانیان شراب رامیان (شهری در استان گلستان فعلی) شهرت فراوانی در عالم آن زمان داشت که هم اکنون شرکتی شراب ساز در کالیفورنیا تحت عنوان شراب رامیان (Ramian Wines) هست. و هم اکنون هم شراب شیراز شهرت جهانی دارد.[نیازمند منبع]

همچنین ببینید[ویرایش]

منبع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]