خوآن پرون

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
خوآن پرون
خوآن پرون
۲۹مین و ۴۰مین رئیس‌جمهور آرژانتین
مشغول به کار
۱۹۷۳ – ۱۹۷۴
معاون رئیس‌جمهور ایزابل پرون
پیش از ایزابل پرون
مشغول به کار
۱۹۴۶ – ۱۹۵۵
معاون رئیس‌جمهور اورتنسیو کیخانو
معاون رییس جمهور
مشغول به کار
۸ژوئیه ۱۹۴۴ – ۱۰ اکتبر ۱۹۴۵
رئیس‌جمهور ادلمیرو خولیان فارل
پس از ادلمیرو خولیان فارل
پیش از خوان پیستارینی
وزیر کار
اطلاعات شخصی
تولد خوآن دومینگو پرون
۸ اکتبر ۱۸۹۵(۱۸۹۵-10-0۸)
Lobos، ایالت بوئنوس آیرس
مرگ ۱ ژوئیه ۱۹۷۴ میلادی (۷۸ سال)
اولیووس، ایالت بوئنوس آیرس
ملیت  آرژانتین
حزب سیاسی Justicialist Party
همسر Aurelia Tizón (۱۹۲۹-۳۸)
ایزابل پرون(۵۲-۱۹۴۵)
ایزابل مارتینز کارتاس (۷۴-۱۹۶۱)
پیشه سیاستمدار
امضاء
خدمت نظامی
خدمت/شاخه ارتش آرژانتین
سال‌های خدمت ۱۹۱۳–۱۹۴۵
درجه سپهبد

خوآن دومینگو پرون (به اسپانیایی: Juan Domingo Perón) (زاده ۸ اکتبر ۱۸۹۵ - درگذشته ۱ ژوئیه ۱۹۷۴) یک ژنرال و سیاستمدار آرژانتینی بود که پس از خدمت در مشاغل مختلف دولتی، از جمله وزیر کار و معاون رییس جمهور، سه بار به عنوان رییس جمهور آرژانتین انتخاب شد. او طی یک کودتای نظامی در سال ۱۹۵۵ از کار برکنار شد. پرون به سال ۱۹۷۳ به قدرت بازگشت و تا پیش از درگذشتش در ۱۹۷۴ و جانشینی همسر سومش ایزابل پرون به جای او، شش ماه در قدرت بود.

پرون و همسر دومش اوا نزد بسیاری از مردم آرژانتین محبوبیت گسترده‌ای داشتند و تا به امروز همچنان به عنوان نماد حزب پرونیست شناخته می‌شوند. پیروان پرون‌ها تلاشهای آنان را برای محو فقر و تکریم کارگران می ستایند، در حالی که منتقدان، آنها را عوام فریب و دیکتاتور می‌دانند. پرونها نام خود را به جنبش سیاسی شناخته شده به نام پرونیسمو دادند که در آرژانتین امروز عمدتاً به وسیله حزب عدالتخواه نمایندگی می‌شود. از روی زندگی این دو یک تئاتر موزیکال موفق به نام اویتا و یک فیلم به همین نام ساخته شده‌است.

دوره حکومت[ویرایش]

دوره اول حکومت[ویرایش]

دوره دوم حکومت[ویرایش]

ارزیابی‌ها[ویرایش]

به عقیده محمد طبیبیان، پس از دوران کشمکش داخلی نظامیان یک سرهنگ کاریزماتیک به نام خوان پرون که در کودتا نقش داشت به تدریج به مقامات بالاتر رسید و قدرت را بدست گرفت. پرون به حسن رفتار و برخورد احترام‌آمیز با نیروهای تحت امر خود شهرت داشت. او منصفانه رفاه و پیشرفت آنها را با جدیت و صمیمیت مورد توجه قرار می‌داد و برای آن بی‌وقفه تلاش و دلسوزی صادقانه می‌کرد. به همین دلیل نیز از حمایت ارتش کودتا و طیف وسیعی از افسران و درجه‌داران جزء برخوردار بود و این امر به او کمک کرد تا در صدر قدرت قرار گیرد. پرون فرد بی‌سوادی نبود و از مقوله رهبران جهانی سومی از قماش افرادی چون صدام حسین و مانند آن به حساب نمی‌آمد که ریشه قدرت آنها اوباش شهری بوده و خود نیز از زبده سرکردگان آنها به حساب می‌آمدند. او در سالهای قبل از جنگ دوم در ایتالیا مأموریت اداری داشت و به همین دلیل نیز عروج حکومت فاشیستی موسولینی و غوغای عوام الناس به حمایت از او را از نزدیک دیده و پسندیده بود. همچنین بسیار تحت تأثیر برنامه‌های اصلاحات اجتماعی موسولینی و قول‌های او برای بهبود وضع توده‌های و تصحیح روابط درونی جامعه به نفع آنها قرار گرفته بود. او از این شرایط درسهائی گرفت که بعداً مورد استفاده قرار داد. پرون همچنین افسری بود اهل مطالعه و فکر لکن عمدتاً در حیطه نظامی‌گری و در باب تاریخ نظامی‌گری تألیفات داشت. او با این پس زمینه هنگامی که قدرت را بدست گرفت آتش احساسات قشرها محروم جامعه را بر افروخت و همچنین برنامه‌هائی مانند تعیین حداقل دستمزد، تعیین حداکثر تعداد ساعات کار در هفته برای کارگران، توسعه امکانات آموزشی و خدمات اجتماعی را مطرح کرد. در مقابل آن صنعت‌گران بورژوازی نوپا را مورد حمایت قرار داد و از طرف دیگر آنها را در رویاروئی با مشکلات کارگری که تحت نفوذ کمونیستها بود حمایت می‌کرد. شعار خلاصه برنامه‌های او به این نحو جمعبندی می‌شد: «دوبال پرونیسم، عدالت اجتماعی و امداد اجتماعی». به این شعار چاشنی اتحاد ملی و مقابله با نفوذ امریکا نیز اضافه می‌شد.[۱]

همسران[ویرایش]

منابع[ویرایش]