جت هوایی هریر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
جت هوایی هریر
Harrier.gr7a.zd431.arp.jpg
یک جت هریر جی آر۷ اِی از آن اسکادران هوایی نیوال، نیروی دریایی رویال
نوع هواپیما هواپیمای جنگنده عمود پرواز/فرود و برخاست کوتاه
شرکت سازنده هاوکر سایدلی

بریتیش آئرواسپیس/مک دونل داگلاس/بوئینگ/بی اِی ای سیستمز

بکارگیرنده (ها) تفنگداران دریایی ایالات متحده
نیروی دریایی هند
نیروی دریایی اسپانیا
نیروی دریایی ایتالیا
آغاز ساخت ۱۹۶۹
توسعه یافته از هاوکر پی.۱۱۲۷/کسترل اف جی اِی.۱


هریر (به انگلیسی: Harrier Jump Jet) که به طور غیررسمی به نام جت پرنده نیز گفته می شود یکی از خانواده هواپیماهای نظامی است که که توانایی کاربردی پرواز عمودی/برخاست و فرود مسافت کوتاه را دارد. از نگاه تاریخی هریر در بریتانیا و از روی کاربری امکانات تک منظوره مانند پارک خودروها و یا پاکسازی جنگل ها رشد پیدا کرد، برای دور نگه داشتن پایگاه های هوایی بزرگ آسیب پذیر در برابر سلاح های هسته ای تاکتیکی، پس از آن این طراحی در کشتی های هواپیمابر مورد استفاده قرار گرفت، هریر در عصر تازه یک وجه تمایز داشت،سرعت مافوق صوت، این هواپیما در مقابل هواپیماهای عصر جنگ جهانی دوم در غرب که سرعت مادون صوت داشتند و به سمت سرعت های مافوق صورت گرایش داشتند قرار می گرفت.
دو نسل از چهار گونه خانواده هریر وجود دارد:

  • هاوکر سایدلی هریر (به انگلیسی: Hawker Siddeley Harrier)
  • بریتیش آئرواسپیس سی هریر (به انگلیسی: British Aerospace Sea Harrier)
  • بوئینگ/بی اِی ای سیستمز اِی وی-۸بی هریر ۲ (به انگلیسی: Boeing/BAE Systems AV-8B Harrier II)
  • بی اِی ای سیستمز/بوئینگ هریر ۲ (به انگلیسی: BAE Systems/Boeing Harrier II)

هاوکر سایدلی هریر نخستین نسل از این هواپیما است که با نام هریر اِی وی-۸ اِی نیز شناخته می شود. سی هریر یک هواپیمای جنگنده شکاری/دفاعی بخش هوایی نیروی دریایی است.هریر اِی وی-۸بی و بی اِی ای به ترتیب گونه های امریکایی و بریتانیایی نسل دوم این هواپیما هستند.

رشد[ویرایش]

به دنبال یک پیشرفت در شرکت موتورسازی بریستول در سال ۱۹۵۷، که در آن این شرکت موتور رانش مستقیم را طراحی نمود، هواپیمای هاوکر با طراحی ای برای یک جت هوایی که می توانست به ویژگی های خواسته شده ناتو در "یک جنگنده پشتیبانی تاکتیکی سبک" پاسخ دهد ساخته شد. برای رشد این پروژه پشتیبانی مالی از سوی خزانه داری اچ ام انگلستان صورت نگرفت، اما کمک های مورد نیاز از سوی پروژه توسعه سلاح های متقابل ناتو (MWDP) دریافت شد.
پی.۱۱۲۷ به عنوان نمونه نخستین سفارش داده شد و در سال ۱۹۶۰ پرواز نمود. ناتو ویژگی هایی را برای یک هواپیمای عمود پرواز (ویتول: فرود و برخاست عمودی) توسعه داد، اما یکی از خواست های ناتو این بود که این هواپیما عملکردی مانند هواپیمای اف-۴ فانتوم ۲ داشته باشد. هاوکر از یک نسخه مافوق صوت از پی.۱۱۲۷ با نام پی.۱۱۵۰ و همچنین هاوکر پی.۱۱۵۴ رونمایی کرد که در آن به ویژگی های عمود پروازی خواسته شده ناتو پرداخته شده بود، پی.۱۱۵۴ یک پیروزی برای ناتو در رقابت و توسعه این نمونه ها بود که ادامه پیدا کرد.