اسحاق بن راهویه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
دانشمند مسلمان
سده دوم و سوم هجری
نام: اسحاق بن ابراهیم مروزی
عنوان: اسحاق بن ابراهیم مروزی مشهور به ابن راهویه
زادروز: ۱۳۵ ه ق در نیشابور یا مرو
درگذشت: ۲۳۷ هـ ق در نیشابور، گورستان تلاجرد
منطقه: نیشابور، مرو، حجاز، عراق، یمن، شام
مذهب: سنی شافعی
زمینه‌های فعالیت: علم حدیث، تفسیر فقه اسلامی
آثار: التفسیر؛ کتاب المسند؛ کتاب السنن، در فقه.
تأثیرپذیران: ابن قتیبه دینوری، محمد بخاری

ابویعقوب اسحاق بن ابراهیم بن مخلَد مروزی ابن راهویهحافظ، محدث، مفسر و فقیه معروف مسلمان و شافعی در سده سوم هجری قمری بوده است.او در عصر خویش یکی از مورد اعتمادترین نقل کنندگان حدیث به شمار می رفته است.شهرت ابن راهویه نزد شیعیان دوازده امامی بیشتر به نقل بخشی از حدیث سلسلة الذهب مربوط می شود.

نام کنیه نام پدر کنیه پدر شهرت/لقب نسب
اسحاق ابو یعقوب ابراهیم ابوالحسن ابن راهویه مروزی/سیٌد الحفٌاظ اسحاق ابن ابراهیم ابن مخلد ابن ابراهیم

سبب شهرت اسحاق بن ابراهیم به ابن راهویه[ویرایش]

راهویه، در لهجه مروزیِ فارسی به معنای کسی که در راه زاده شده باشد.گویا پدر اسحاق، یعنی ابراهیم در راه مکه به مرو به دنیا آمده است؛ ازین روی اهالی مرو به او راهویه می گفتند.بنابراین اسحاق فرزند او به ابن راهویه (ابن =فرزند، ابن راهویه=فرزندِ کسی که در راه زاده شده باشد) مشهور شد.

آثار[ویرایش]

  • التفسیر الکبیر
  • الجامع الصغیر
  • الجامع الکبیر
  • العلم
  • المسند
  • المصنف

منابع[ویرایش]