آلکالوز تنفسی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
آلکالوز تنفسی
آی‌سی‌دی-۱۰ E87.3
آی‌سی‌دی-۹ 276.3
دادگان بیماری‌ها 406
مدلاین پلاس 000111
ای‌مدیسین med/2009
سمپ D000472

آلکالوز به معنی افزایش سطح بی کربنات مایع خارج سلولی و قرار گرفتن PH خون در محدوده بازی (بالاتر از ۷/۴۵) می‌باشد. به صورت کلاسیک اگر مشکل از کلیه باشد ما آلکالوز متابولیک و اگر مشکل از ریه باشد ما آلکالوز تنفسی داریم.

انواع آلکالوز تنفسی[ویرایش]

آلکالوز تنفسی را میتوان از نظر بالینی به دوگروه حاد و مزمن تقسیم کرد.هیپرونتیلاسیون حاد بدون ایجاد تغییر در غلظت بیکربنات پلاسما، Pco2 را کاهش میدهد، درنتیجه غلظت یون هیدروژن پائین میآید.علل آلکالوز تنفسی حاد عبارتند از اضطراب ، علل مغزی مانند مننژیت و CVA ، داروهایی مانند آسپرین و کافئین ، صعود به ارتفاعات ، پنومونی ، تب و حاملگی. هیپرونتیلاسیون حاد به‌همراه آلکالوز تنفسی میتواند یکی از علائم زودرس سپسیس باکتریائی باشد. تظاهرات بالینی آلکالوز حاد تنفسی عبارتند از: پارستزی اندام‌ها، اسپاسم کارپوپدال، و علامت شوستک مثبت.

آلکالوز مزمن تنفسی در بیماریهای ریوی و کبدی ایجاد میشود. پاسخ کلیه به هیپوکاپنی مزمن، به‌صورت کاهش بازجذب بیکربنات فیلتره، افزایش دفع بیکربنات، و متعاقب آن پائین‌آوردن غلظت بیکربنات پلاسما میباشد. با افت غلظت بیکربنات، غلظت کلرید افزایش مییابد. در اسیدوز هیپرکلرمیک نیز همین حالت وجود دارد، و تنها راه افتراق آلکالوز مزمن تنفسی از اسیدوز هیپرکلرمیک، اندازه‌گیری گازهای خون و pH میباشد.

درمان آلکالوز تنفسی[ویرایش]

درمان آلکالوز تنفسی حاد عبارت است از حفظ تهویهٔ کافی. در صورت لزوم باید از کیسه پلاسنیکی استفاده کرد.آلکالوز تنفسی مزمن، عموماً نیاز به درمان ندارد.

جستارهای وابسته[ویرایش]

آلکالوز

آلکالوز متابولیک

منابع[ویرایش]

  • سیسیل مبانی طب داخلی. تهران 2004