داروهای ادرارآور
| Drug class | |
| Use | Forced diuresis, hypertension |
|---|---|
| ATC code | C03 |
داروهای ادرار آور یا دیورتیکها (به انگلیسی: Diuretic) داروهایی هستند که با اثر بر روی کلیه موجب افزایش جریان ادرار میشوند.
دیورتیکها بر اساس اینکه بر کدام بخش از توبولهای کلیوی (مانند دیستال، پروکزیمال یا قوس هنله و یا با مکانیسم اسمز) اثر کنند دارای ویژگیهای متفاوتی هستند. به عنوان مثال تیازیدها (هیدروکلرتیازید) بر قسمت دیستال توبول اثر نموده موجب مهار پمپ سدیم و کلر میشوند. دیورتیکهای قوس هنله مانند فورزماید موجب مهار بازجذب سدیم در کلیه میشوند. مدرهایی مانند استازولامید با مهار آنزیم کربنیک انهیدراز عمل میکنند.
محتویات |
طبقه بندی [ویرایش]
۱. دیورتیکهای قوس هنله مانند فورزماید و اتاکرینیک اسید
۲. تیازیدها مانند هیدروکلرتیازید
۳. مهارکننده آنزیم کربنیک انهیدراز مانند استازولامید
۴. دیورتیکهای نگهدارنده پتاسیم که دو گروهند آنتاگونیستهای آلدوسترون مانند اسپیرنولاکتون و بلوک کننده های کانال سدیم مانند تریامترن
۵. دیورتیکهای نگهدارنده کلسیم مانند تیازیدها
کاربردها [ویرایش]
داروهای مدر کاربردهای فراوانی دارند ولی شایعترین مورد استفاده از آنها افزایش فشار خون است. سایر کاربردها مانند ادم، نارسایی قلب، سیروز، بیماریهای کلیوی و مسمومیت با داروهایی که دفع کلیوی دارند مانند آسپرین میباشد.مدرها به صورت غیرعلمی برای کاهش وزن نیز ممکن است مصرف شوند.
جستارهای وابسته [ویرایش]
منابع [ویرایش]
- ویکیپدیای انگلیسی [۱]
