آفتاب‌زدگی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

آفتاب‌زدگی‌ عبارت‌ است‌ از واکنش‌ به‌ مواجهه‌ بیش‌ از حد با آفتاب‌. در این بیماری پوست‌ در بخش‌هایی‌ که‌ بیشتر در معرض‌ آفتاب‌ است‌، درگیر می‌شود. قرمز شدن پوست‌، گاهی‌ همراه‌ با تاول‌های‌ کوچک‌، در نواحی‌ مواجهه‌ یافته‌ با آفتاب‌، لکه‌های‌ پوسته‌ریزی‌کننده‌، تب‌، خستگی‌ یا گیجی‌ از نشان‌های شایع آن هستند.

علل‌[ویرایش]

آفتاب‌‌زدگی‌ اغلب در فصل‌های گرم‌ که‌ پرتو ماورای بنفش قوی‌تر است‌، رخ‌ می‌دهد. مواجهه‌ با آفتاب‌ محرک‌ آن‌ است‌ و معمولاً همراه‌ با آفتاب‌ سوختگی‌ است‌. در افرادی‌ که‌ داروهایی‌ مصرف‌ می‌کنند که‌ باعث‌ حساسیت‌ به‌ نور می‌شوند (افزایش‌ حساسیت‌ به‌ اشعه‌ ماورای بنفش)، به‌ ویژه‌ محتمل‌ است‌. شایع‌ترین‌ داروها عبارتند از آنتی‌بیوتیک‌های‌ تتراسایکلین‌، مدرهای‌ تیازیدی‌، داروهای‌ گوگرددار و قرص‌های‌ ضد بارداری‌ خوراکی‌. داروهای‌ موضعی‌ و مواد شیمیایی‌ مانند فنوتیازین‌ها، سولفونامیدها، قطران‌ زغال‌، پسورالن‌ها نیز می‌توانند واکنش‌ ایجاد کنند. برخی‌ از مواد آرایشی‌ از جمله‌ رژ لب، عطر و صابون‌ها نیز می‌توانند یک‌ واکنش‌ حساس‌ به‌ نور ایجاد کنند.

عوامل تشدید کننده بیماری[ویرایش]

  1. عفونت‌ زمینه‌ای‌
  2. سابقه‌ آفتاب‌‌زدگی‌
  3. اختلالات‌ متابولیک‌ مثل‌ دیابت‌ شیرین‌ یا بیماری‌ تیرویید
  4. استفاده‌ از داروهای‌ سرکوب‌گر
  5. اختلالات‌ طبی‌ مثل‌ لوپوس‌ اریتماتوی‌ دیسکویید، لوپوس‌ اریتماتوی‌ سیستمیک‌ و یا پورفیری‌

پیشگیری‌[ویرایش]

یکی از راه‌های مهم پیشگیری از آفتاب‌زدگی دوری از آفتاب‌ است، در صورت‌ مواجهه‌ با آفتاب‌ باید از لوسیون‌های‌ ضد آفتاب‌ با قدرت‌ محافظتی‌ ۱۵ یا بالاتر استفاده‌ شود.

داروها[ویرایش]

کلروکین‌ قبل‌ از مواجهه‌ با آفتاب‌ برای‌ پیشگیری‌ عود علایم‌ ممکن‌ است‌ توصیه‌ گردد. استروئیدهای‌ التهابی‌ ممکن‌ است‌ برای‌ کاهش‌ التهاب‌ تجویز شوند.

منابع[ویرایش]

  • «sunscreens»(انگلیسی)‎. www.aad.org. بازبینی‌شده در ۲۶ سپتامبر ۲۰۱۱.