فلوروکینولون

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

فلوروکینولون (به انگلیسی: Fluoroquinolone)

فلوروکینولون‌ها ضد باکتری‌های وسیع الطیفی هستند که بر روی باکتری‌های گرم مثبت و گرم منفی موثر هستند. نالیدیکسیک اسید از اولین نسل آن توسط جورج لشر در سال ۱۹۶۲ میلادی جهت درمان عفونت‌های دستگاه ادراری ساخته شد. کینولون‌ها با جلوگیری از تکثیر DNA باکتری باعث مرگ آنها می‌شوند. فلوروکینولون‌ها معمولاً برای عفونت‌های تناسلی ادراری استفاده می‌شوند. در موارد حاد پیلونفریت یا پروستاتیت عفونی به عنوان خط اول درمان توصیه می‌شوند. هر چقدر نسل فلوروکینولون‌ها جلوتر می‌رود پوشش گرم مثبت آنها بیشتر می‌شود.

علیرغم سرطان‌زا بودن نالیدیکسیک اسید، به عنوان پروفیلاکسی در درمان عفونت‌های برگشت‌پذیر ادراری کودکان استفاده می‌شود.

عوارض جانبی[ویرایش]

فلوروکینولون‌ها معمولاً به خوبی تحمل می‌شوند و عوارض جانبی آن از خفیف تا متوسط است. تهوع، استفراغ، اسهال، سردرد، بی خوابی از عوارض جانبی عمومی آنها هستند که معمولاً مشابه سایر آنتی بیوتیک هاست. به دلیل احتمال آسیب به صفحه رشد استخوانی برخی ازآنها در اطفال مصرف نمی‌شوند.

به طور کلی هر چقدر نسل آنها جلوتر می‌رود عواض جانبی آنها بیشتر می‌شود. اختلال در اعصاب مرکزی منجر به تشنج، پارگی تاندون و آشیل از عوارض جدی آنها هستند.

در صورت مصرف همزمان فلوروکینولون‌ها با سوفالوسپورین‌ها یا ماکرولیدها عوارض بیشتری از خود نشان می‌دهند اما با پنی سیلین، وانکومایسین، کلیندامایسین و سولفونامید‌ها کمتر است.

مصرف همزمان فلوروکینولون‌ها با کورتیکواستروئیدها خطر پارگی تاندون، آشیل و تشنج را افزایش می‌دهد. خطر تاندونیت در افراد مسن بالای ۶۰ سال بیشتر است لذا باید با احتیاط مصرف شود.

کاهش پتاسیم و افزایش فاصله QT قلب در بعضی از انواع فلوروکینولون‌ها وجود دارد.

موارد منع مصرف[ویرایش]

حساسیت شخص به دارو یا مشتقات فلوروکینولون‌ها

بیماران مبتلا به اختلالات CNS اعصاب

بیماران مبتلا به صرع

بیماران مبتلا به نارسایی قلبی

به جز نالیدیکسیک اسید استفاده از فلوروکینولون‌ها در افراد زیر ۱۸ سال به علت پارگی تاندون و اختلال در اعصاب مرکزی ممنوع است.

تداخلات دارویی[ویرایش]

به طور کلی داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی و کورتیکواستروئیدها سمیت فلوروکینولون‌ها را بالا می‌برند. آنتی اسیدهای حاوی منیزیم و فراورده‌های حاوی آلومینیوم، کلسیم، آهن، و یا روی جذب خوراکی فلوروکینولون‌ها را کاهش می‌دهد.

نسل‌ها[ویرایش]

نسل اول

نسل دوم

نسل سوم

  • لووفلوکساسین

نسل چهارم

  • جمی فلوکساسین
  • موکسی فلوکساسین

هرچند نسل چهارم جدیدترین نسل فلوروکینولون هاست اما سرعت پیشرفت مقاومت باکتریایی بیشتر از سایر نسل هاست (این امر قطعی نیست و نیاز به تحقیق بیشتر و بررسی بالینی بیشتری دارد)

منابع[ویرایش]

  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Quinolone»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲۲ اوت ۲۰۱۴).