درماتیت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

درماتیت (Dermatitis) به معنی التهاب پوست میباشد (مانند راش)

واژه شناسی[ویرایش]

درم به معنی پوست و itis به معنی التهاب است. مهمترین نوع درماتیت اگزما (به خصوص اگزمای آتوپیک) است. گاهی اوقات اگزما و درماتیت معادل در نظر گرفته میشوند.به هر نوع ضایعه ­ی پوستی که ماهیت اصلی و اولیه آن واکنش التهابی باشد درماتیت گفته می­شود.

برخی از انواع درماتیت[ویرایش]

- درماتیت اتوپیک (Atopic dermatitis) : در کودکان شایع است، به نظر می رسد که ارثی باشد چرا که تقریباً همیشه سابقه خانوادگی درماتیت یا آسم در این افراد وجود دارد. نشانه های این نوع درماتیت عبارتند از: خشکی پوست به همراه خارش ، بثورات بر روی صورت، داخل آرنج، پشت زانوها، و بر روی دست ها و پاها. خارش پوست موجب قرمزی، ورم ، ترک، خروج مایع ، کلفتی پوست و پوسته اندازی .

- درماتیت تماسی تحریکی (Irritant contact dermatitis): تماس مکرر با آب، مواد شوینده، حلالها و مواد شیمیایی ، و هر گونه اصطکاک پوست میتواند موجب اینگونه درماتیت شود. در این عارضه پوست قرمز شده، خارش دار است.

- درماتیت تماسی آلرژیک (Allergic contact dermatitis) به علت تماس پوست بدن با موادی است که اکثر مردم نسبت به آن واکنش نشان نمی‌دهد: چنان صابون ، مواد الکلی ، نیکل، عطر، لاستیک، رنگ مو و یا کاندوم. در این عارضه پوست قرمزشده و به همراه خارش و سوزش است. برای تشخیص عامل تست پچ لازم است.

- خشکی پوست

- درماتیت نومولار (Nummular dermatitis) : که در بعضی منابع دیسکی شکل یا سکه ای نیز نامیده‌اند . نقاط آسیب دیده می تواند پوسته دار، دارای مرز و خارش دار باشند و به شکل تکه های تحریک پذیر برای چند ماه باقی بمانند .

- درماتیت سبورئیک (Seborrhoeic dermatitis) و شوره سر: درماتیت سبورئیک با توجه به تحریک ناشی از مواد سمی تولید شده توسط مخمر مالاسزیا (Malassezia) بروز میکند. که این گونه مخمر بر روی پوست سر و صورت زندگی می کنند و گاهی اوقات به جاهای دیگر هم سرایت میکنند. این عارضه با قرمزی و پوسته ریزی و خارش مشخص میشود . در مورد شوره سر لازم به ذکر است که پوسته ریزی سر بدون سرخی بروز میکند.

- درماتیت عصبی (Neurodermatitis) : تکه های فلس دار بر روی سر ، پایین پاها، مچ، یا ساعدها ایجاد میشود.

- درماتیت عفونی : به نظر می رسد تحت تاثیر عفونت باکتریایی زرد زخم (impetigo) و یا عفونت های قارچی باشد.

درماتیت تماسی[ویرایش]

درماتیت تماسی، نوعی التهاب پوست است که در صورت تماس مستقیم با ماده محرک خارجی یا ایجاد کننده حساسیت بروز می‌کند؛ تماس مستقیم با بسیاری از محرک‌ها و آلرژن‌ها عامل التهاب است. درماتیت تماسی فقط سطح پوست را تحت تاثیر قرار می‌دهد.بهبود این حساسیت معمولاً روزها و هفته‌ها طول می‌کشد و فقط وقتی به طور کامل از بین می‌رود که پوست دیگر به هیچ وجه در تماس با ماده حساسیت‌زا یا محرک قرار نگیرد. درماتیت تماسی معمولاً نقاط خارش‌داری را برجا می‌گذارد که سطح وسیعی را درگیر می‌کند و حالت سوختگی ایجاد می‌شود. در این حالت، سطحی که بیشتر با ماده محرک در تماس بوده، بیشتر درگیر می‌شود.

درماتیت تماسی بسته به علت ایجاد کننده ی آن به دو دسته تقسیم می‌شود: درماتیت تماسی تحریکی و درماتیت تماسی آلرژیک

درماتیت تماسی تحریکی[ویرایش]

درماتیت تماسی تحریکی شایع‌ترین نوع درماتیت است و حدود 80 درصد درماتیت‌ها را شامل می‌شود. این نوع درماتیت از تماس مکرر پوست با موادی مثل صابون، لوازم آرایشی یا دئودورانت‌ها ایجاد می‌شود. تماس با این مواد باعث ایجاد قرمزی، خشکی و خارش در پوست می‌شود که معمولاً کف دستها هستند که پس از استفاده باعث ایجاد درماتیت تماسی تحریکی می‌شوند، چون این مواد چربی و موانع محافظت‌کننده را از سطح پوست حذف می‌کنند. علائم آن بیشتر شامل قرمزی، خارش، پوسته پوسته شدن، تورم، تاول، خشکی، فلسی شدن، ضخیم شدن و احساس حرارت در نقطه تماس می‌شود. در موارد شدیدتر، تاول‌های شدید و زخم‌های باز ایجاد می‌شود. بیشتر افرادی که با آب در تماسند، مانند آرایشگرها و تولیدکنندگان مواد غذایی، بیشتر به این نوع درماتیت مبتلا می‌شوند.

درماتیت تماسی آلرژیک[ویرایش]

درماتیت تماسی آلرژیک نوعی درماتیت است که از واکنش نسبت به مواد آلرژن ایجاد می‌شود و در نهایت در بدن واکنش ایمنی ایجاد می‌کند و باعث التهاب پوست می‌شود. انواع مختلف داروها، آفت‌کش‌ها، لوازم آرایشی، افزودنی‌های غذایی، مواد شیمیایی تجاری، مواد پلاستیکی و لاتکس و تمام موادی که به نوعی باعث بروز حساسیت می‌شوند، می‌توانند باعث بروز این نوع درماتیت شوند. بعضی از افراد حتی به نیکل موجود در انواع جواهرات حساسیت دارند.

این نوع درماتیت به ناحیه‌ای از پوست محدود می‌شود که در تماس با آلرژن قرار می‌گیرد؛ مانند دست و صورت. در واقع، چند سال طول می‌کشد تا آلرژی ایجاد شود و زمانی که این حساسیت ایجاد شود، تا آخر عمر در فرد باقی می‌ماند و کوچک‌ترین تماس با ماده آلرژن می‌تواند باعث بازگشت حساسیت پوستی شود. علائم آن از خفیف تا شدید متغیر و مثل درماتیت تماسی تحریکی است. تشخیص آن هم از طریق آزمایش انجام می‌شود.

اگزما[ویرایش]

از دو کلمه درماتیت و اگزما به جای همدیگر استفاده می­شود ولی معمولاً در مواردی که عامل خارجی مسبب التهاب وجود داشته باشد از کلمه درماتیت و در مواردی که عامل خارجی وجود نداشته و به اصطلاح بیماری اندوژن باشد از کلمه اگزما استفاده می­شود.

درمان[ویرایش]

اولین قدم درمان این است که پوست دیگر در تماس با ماده حساسیت‌زا یا محرک قرار نگیرد. آنتی هیستامینها و کورتیکواستروئیدها در درمان التهاب ورفع علائم بسیار مفیدند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

اگزما

منابع[ویرایش]

[انگلیسی]