کاسوآری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
کاسوآری
Temporal range: پلیوسن تا امروز
Casuarius casuarius -Brevard Zoo-8a.jpg
آرایه‌شناسی
فرمانرو: جانوران
شاخه: طنابداران
رده: پرندهسانان
راسته: بی‌تیغه‌ها
تیره: کاسوآریان[۱]
Kaup, ۱۸۴۷[۲]
سرده: کاسوآریوس[۳]
ماتورن ژاک بریسون, 1760[۲]
گونه‌ها

کاسوآری جنوبی
کاسوآری جنوبی
کاسواری شمالی
کاسوآری شمالی
کاسواری کوچک
کاسوآری کوتوله
Casuarius lydekki[۲]

مترادف (زیست‌شناسی)

Casoarius Bont.
Struthio کارل لینه
Cela Moehr, 1752
Rhea برنارد ژرمن دو لاسه‌پد ۱۸۰۰

کاسوآری (به انگلیسی: Cassowary) که به نام‌های پرنده مهاجم و شترمرغ کلاه‌خوددار[۴] نیز شناخته می‌شوند پرندگانی بی‌تیغه و بی‌پرواز هستند.

کاسواری نام این پرندگان در زبان مالایی است.[۵]

خاستگاه[ویرایش]

بومی جنگل‌های گرمسیری گینه نو و آبخوست‌های مجاور و شمال خاوری استرالیا هستند.[۴]

گونه‌ها[ویرایش]

کاسوآری مانند شترمرغ در راسته بی‌تیغه‌ها قرار می‌گیرد .اما نزدیکترین خویشاوند زندهٔ آن‌ها شترمرغ استرالیایی است که با ایشان در یک خانواده قرار می‌گیرد. کیوی نیوزیلندی که نیای مشترک آنها است که ۴۰ میلیون سال پیش این گونه‌ها جدا شدند. آن ها در واقع یکی از اخرین بازماندگان دایناسورها هستند.

امروز سه گونه زنده از آن‌ها با نام‌های کاسواری جنوبی، کاسواری شمالی و کاسواری کوچک باقی‌مانده است. رایج‌ترین گونه کاسوآری، کاسوآری جنوبی است که سومین پرنده بلندقامت جهان و دومین پرنده سنگین زنده (پس از شترمرغ و شترمرغ استرالیایی) به‌شمار می‌آید.[۶]

خوراک[ویرایش]

غذای اصلی کاسوآری‌ها میوه است اما به طور کلی همه‌چیزخوارند.

رفتار[ویرایش]

کاسوآری‌ها بسیار مردم‌گریز هستند. اما اگر مزاحمتی حس کنند می‌توانند سگ یا انسان را به طور خطرناک یا کشنده‌ای زخمی کنند.[۶] گاهی از آنها با عنوان «مرگبارترین پرنده جهان» یاد می‌شود.[۵]

پانویس[ویرایش]

  1. Casuariidae
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ Brands, S. (2012)
  3. Casuarius
  4. ۴٫۰ ۴٫۱ «شترمرغ کلاهخوددار در خانه زوج استرالیایی». بی‌بی‌سی فارسی. ۲۵ فرورردین ۱۳۹۵. 
  5. ۵٫۰ ۵٫۱ Dominique Mosbergen. “‘World’s Most Dangerous Bird’ Kills 75-Year-Old Owner In Florida”. Huffington Post. 14 April 2019. 
  6. ۶٫۰ ۶٫۱ «یک پرنده بی‌پرواز صاحب خود را در فلوریدا کشت». بی‌بی‌سی فارسی. ۲۵ فروردین ۱۳۹۸. 

منابع[ویرایش]