نبرد لانگ آیلند

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
Battle of Long Island
بخشی از the جنگ انقلاب آمریکا
BattleofLongisland.jpg
هنگ دلوِر در نبرد لانگ آیلند
تاریخ ۲۷اوت ۱۷۷۶
مکان بروکلین، لانگ آیلند، ایالت نیویورک
۴۰°۳۹′۵۸″شمالی ۷۳°۵۷′۵۸″غربی / ۴۰.۶۶۶°شمالی ۷۳.۹۶۶°غربی / 40.666; -73.966مختصات: ۴۰°۳۹′۵۸″شمالی ۷۳°۵۷′۵۸″غربی / ۴۰.۶۶۶°شمالی ۷۳.۹۶۶°غربی / 40.666; -73.966
نتیجه پیروزی بریتانیا
طرفین درگیر
 ایالات متحده آمریکا  بریتانیای کبیر
فرماندهان و رهبران
ایالات متحده آمریکا جرج واشینگتن
ایالات متحده آمریکا ایزرائیل پاتنم
ایالات متحده آمریکا William Alexander
ایالات متحده آمریکا Thomas Mifflin
ایالات متحده آمریکا هنری ناکس
ایالات متحده آمریکا John Sullivan (اسیر)
پادشاهی بریتانیای کبیر ویلیام هاو
پادشاهی بریتانیای کبیر چارلز کورن‌والیس
پادشاهی بریتانیای کبیر Henry Clinton
پادشاهی بریتانیای کبیر William Erskine
پادشاهی بریتانیای کبیر James Grant
پادشاهی بریتانیای کبیر Charles Mawhood
قوا
۱۰٬۰۰۰ ۲۰٬۰۰۰
تلفات
Total: 2,000

300 killed
800 wounded
1,079 captured
Total: 388

64 killed
293 wounded
31 missing
صحنه‌ای از نبرد لانگ آیلند.

نبرد لانگ آیلند نبردی بود که در جریان انقلاب آمریکا و در بروکلین شهر نیویورک روی داد که با پیروزی نیروهای انگلیسی بر ارتش قاره‌ای آمریکا به پایان رسید. این نبرد زمینه ساز یک رشته عملیات جنگی انگلستان در سال ۱۷۷۶ میلادی برای در دست گرفتن نیویورک و در نتیجه جدا ساختن نیو انگلند از سرزمینهای مستعمره نشین دیگر شد.

شرح نبرد[ویرایش]

پس از تخلیه نیروهای انگلستان از بوستون، ژنرال انگلیسی ویلیام هاو (William Howe) با پشتوانه ناوگان جنگی بریتانیا در آبهای اطراف نیویورک، برای اشغال آنجا عازم نیویورک شد. ژنرال آمریکایی جورج واشینگتن برای تقویت جناح چپ لشکر تدافعی خود، یک سوم از نیروهای خویش را (که شامل حدود بیست هزار سرباز کارآزموده می‌شد) در سویی از رودخانه ایست ریور که رو به جزایر لانگ آیلند داشت، مستقر نمود و سربازان او استحکاماتی در آنجا بنا کردند. هاو از محل قرارگاه خود در جزیره استاتن، در ۲۲ ماه اوت، به جناح رها شده لشکر واشینگتن در گرِیوسند در لانگ آیلند یورش برد. با گذشت چهار روز از نبرد، ژنرال انگلیسی، آمریکایی‌ها را به عقب راند و خسارات و تلفات سنگینی به آنان وارد ساخت. هرچند ویلیام هاو در این مقطع، می‌توانست تمامی لشکر واشینگتن را در لانگ آیلند اسیر کند، تصمیم گرفت تا به محاصره آنان ادامه دهد. در هفته‌ای که از پی آن آمد، واشینگتن از این تعلل سود جست و به سمت دیگر رودخانه و سپس مانهاتان عقب نشست و این امر در تقویت روحیه سربازان آمریکایی مؤثر افتاد.

نگارخانه[ویرایش]

منابع[ویرایش]

Long Island, Battle of. (2010). Encyclopædia Britannica. Ultimate Reference Suite. Chicago: Encyclopædia Britannica