منیژه آرمین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
منیژه آرمین
زادروز۱۳۲۴ / ۱۹۴۵
تهران، ایران
محل زندگیتهران
ملیتایران
تحصیلات«کار شناسی هنرهای تجسمی کارشناسی ارشد مشاوره و راهنمایی تحصیلی
محل تحصیلتهران
تربیت معلم
پیشهآموزگار، مجسمه ساز، نویسنده، روانشناس
سبکرمان، ادبیات کودک و نوجوان،

منیژه آرمین (۱۳۲۴، تهران) داستان‌نویس و روان‌شناس ایرانی است که به پیکره‌سازی و سفال‌گری نیز اشتغال دارد.[۱]

سال‌های اول زندگی[ویرایش]

وی در زمستان ۱۳۲۴ در تهران و در خانواده‌ای مذهبی به دنیا آمد. وی از چهار سالگی همراه با بزرگترها به مجالس مثنوی خوانی می‌رفته‌است و به همین دلیل است که وزن‌های مثنوی در ذهن او کاملاً جا افتاده‌است.[۲]

تحصیلات[ویرایش]

وی در سال ۱۳۴۴ دوره تربیت معلم را یک ساله گذراند و به استخدام آموزش و پرورش درآمد؛ و هم‌زمان در رشته روانشناسی دانشگاه تهران ثبت نام کرد. او کارشناس ارشد مشاوره تحصیلی از دانشگاه تربیت معلم، کارشناس روانشناسی از دانشکده ادبیات دانشگاه تهران، کارشناس رشته مجسمه‌سازی از دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران است.[۳] زمینه‌های فعالیت او معلمی، مشاوره، پژوهش، کارهای مطبوعاتی، خبرنگاری، گزارشگری و کارهای هنری از جمله سفالگری است.

عضویت در هیئت مدیره گروه آبی بیکران هنر، همکاری با مجلات زن روز، پگاه، ندا، ادبیات داستانی و پیام زن، بازرسی انجمن هنرمندان سفالگر معاصر، عضویت هیئت علمی انجمن قلم، عضویت شورای سیاستگذاری دوسالانه هشتم سفال، دبیری نمایشگاه ملی بزرگ زنان سفالگر ایران، در کارنامه‌اش به چشم می‌خورند.

از وی در سال ۱۳۶۴ در بخش ادبیات دفاع مقدس تقدیر شد.[۴]

امیرحسین فردی، دربارهٔ او می‌گوید:

بی گمان منیژه آرمین، یکی از زنان نویسنده موفق ایرانی است که در آثارش اصالت‌ها و زیبایی‌های زندگی مردان و زنان این سرزمین دیده می‌شود. به اعتقاد بنده هنوز آرمین با افق و خواسته‌های خود در فضای ادبیات داستانی فاصله زیادی دارد. به نظرم چشمداشت او از ادبیات گسترده‌است و شوقش برای نوشتن و آفرینندگی بسیار و به همین میزان و مقیاس نیز انتظار ما از ایشان افزون و اشتیاقمان فراوان است.[۲]

کتاب خاک عشق دربارهٔ زندگی وی نوشته شده‌است.[۵]

آرمین همچنین دبیر علمی نهمین جایزه ادبی جلال آل احمد بوده‌است.[۶]

استادان[ویرایش]

استاد داوری، صدیقی و استاد جواد حمیدی از جمله استادان وی در سفالگری هستند.[۲]

گفتاورد[ویرایش]

وی معتقد است:انسان در طلب گمشده خویش است. وقتی می‌نویسد، وقتی می‌خواند، وقتی رنگ‌ها را به هم می‌آمیزد یا تندیسی را می‌آفریند، یا حتی وقتی به کشف پدیده‌ای علمی می‌پردازد، باز هم خود را می‌جوید من بی‌رنگ و بی نشان را.[۷]

کتابشناسی[ویرایش]

این کتاب دربرگیرنده زندگینامه داستانی هفت نقاش مشهور ایرانی استاد سهیلی؛ محمود فرشچیان؛ حسن اسماعیل‌زاده؛ علی کریمی؛ جوادحمیدی؛ استاد عیسی بهادری و سید علی‌اکبر صنعتی است.

منابع[ویرایش]

  1. میرعابدینی، حسن (پاییز ۱۳۸۶). «آرمین، منیژه». در کاظم فرهادی. فرهنگ داستان‌نویسان ایران، از آغاز تا امروز. تهران: چشمه. شابک ۹۷۸۹۶۴۳۶۲۳۶۲۳.
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ «منیژه آرمین در آینه زندگی و آثارش». خبرگزاری فارس. ۶/۱۰/۹۰. دریافت‌شده در ۲ آبان ۱۳۹۱. تاریخ وارد شده در |تاریخ= را بررسی کنید (کمک)
  3. «منیژه آرمین». دهمین دوسالانه ملی سرامیک و سفال ایران. دریافت‌شده در ۲ آبان ۱۳۹۱.
  4. «زندگینامه: منیژه آرمین». همشهری. ۱۵/۸/۹۰. دریافت‌شده در ۲ آبان ۱۳۹۱. تاریخ وارد شده در |تاریخ= را بررسی کنید (کمک)
  5. «زندگی منیژه آرمین در "خاک عشق"». بایگانی‌شده از اصلی در ۲۳ دسامبر ۲۰۱۵. دریافت‌شده در ۲۳ اکتبر ۲۰۱۲.
  6. «توهم باندبازی در جوایز ادبی/ داوری جایزه «جلال» مطلق نیست». خبرگزاری مهر. دریافت‌شده در ۱۶ مهر ۱۳۹۵.
  7. دیباچه کتاب ای کاش گل سرخ نبود
  8. رمان جدید منیژه آرمین منتشر شد
  9. «سوره مهر». بایگانی‌شده از اصلی در 11 فوریه 2013. دریافت‌شده در 23 اكتبر 2012. تاریخ وارد شده در |accessdate= را بررسی کنید (کمک)
  10. منیژه آرمین یکی از مفاخر ملی ماست
  11. «چهارگانه منیژه آرمین کامل می‌شود». خبرگزاری ایبنا. دریافت‌شده در ۱۶ مهر ۱۳۹۵.

پیوند به بیرون[ویرایش]