قیرگونی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

قیرگونی نوعی روش سنتی ایزولاسیون است برای عایق کاری سرویس های بهداشتی، پشت بام‌، لکه گیری‌های کوچک و یزرگ و سایر موارد عایق کاری. بین لایه های قیر، گونی به کار می رود تا موجب انسجام و پایداری قیرگونی شود. گونی نوعی پارچه است و از الیاف کنف چتایی محسوب می گردد. گونی باید بافتی یکنواخت و عاری از آلودگی داشته باشد. اجرای راحت، عدم نیاز به نیروی تخصصی، مصالح دردسترس و مناسب بودن برای فضاهایی که کوچک هستند از مزایای قیرگونی بشمار می رود.[۱] عمده معایب قیرگونی، خطرناک بودن به علت داغی زیاد قیر، خراب شدن به مرور زمان و پارگی آن در اثر نشست‌های احتمالی سازه است. قیرگونی به دو شکل اجرا می شود یک لایه و دو لایه: یک لایه:ابتدا یک لایه قیر سپس یک لایه گونی و دوباره روی آن یک لایه قیر می ریزند. دو لایه:ابتدا یک لایه قیر سپس روی آن یک لایه گونی و دوباره یک لایه قیرو روی آن یک لایه گونی و در آخر یک لایه قیر می ریزند. توجه:ضخامت قیر گونی در حدود 2تا 3 سانتی متر است. آهک و شفته آهکی قیر را فاسد می‌کنند و نباید در زیر قیرگونی از این ملات استفاده شود و برای این کار ملات ماسه سیمان مناسب‌تر است.[۲]

منابع[ویرایش]

  1. «مقاله قیرگونی، تعریف و کاربردها». 
  2. کتاب مصالح ساختمانی یادنامه احمد حامی، کتاب مصالح‌شناسی یادنامه سیاوش کباری

الگو:مهارت های فنی ساختمان جرجانی