شتاب‌دهنده استارت‌آپ

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

شتاب‌دهنده استارتاپ (انگلیسی: Seed accelerator یا Startup accelerator) یا به اختصار شتاب‌دهنده، از ابتدای کار یک استارتاپ یا مراحل پیشرفته تر مانند MVP (Minimum Viable Product) که حداقل محصول قابل ارایه می باشد یا حتی نسخه دموی محصول، آن را تحت پوشش خود در می‌آورند و برای این کار از میان شرکت‌کنندگان، پس از مدتی کوتاه مورد ایده‌ای برگزیده و به عنوان استارتاپ انتخاب می‌کند. شتاب‌دهنده‌ها با ارایه خدمات مربی گری (Mentorship) برای یک شرکت نوپا، درصدی از مالکیت آن را در اختیار گرفته (معمولا بین 4 الی 10 درصد) و در مقابل به گردانندگان پروژه آموزش‌های لازم و خدماتی در مسیر ارزش آفرینی سریعتر و برای کسب موفقیت بهتر را خواهند داد.[۱]

وای کامبینیتر اولین شرکت شتاب‌دهنده بود که در سال ۲۰۰۵ میلادی فعالیت خود را در بریتانیا آغاز نمود و بعدها توسط پل گراهام به دره سیلیکون منتقل شد.[۲]

از شتابدهنده های موفق و فعال در ایران می توان به موارد زیر اشاره کرد: آواتک، دیموند، مپس، سریر، تک، جهش، پرش، و ...[۳]

منابع[ویرایش]

  1. حامد قاسمی نراقی. «مروری بر مفهوم شتاب دهنده ها و معرفی مجموعه های فعال در ایران». دیجیاتو، ۴ آذر ۱۳۹۳. بازبینی‌شده در ۷ فوریه ۲۰۱۵. 
  2. Lisa Barrehag; Alexander Fornell; Gustav Larsson; Viktor Mårdström; Victor Westergård; Samuel Wrackefeldt (May 2012). Accelerating Success: A Study of Seed Accelerators and Their Defining Characteristics. Gothenburg, Sweden: Chalmers University of Technology. Retrieved 14 September 2012. 
  3. زاهدی, محمد. «لیست شتاب دهنده های ایران | اصفهان پلاس». بازبینی‌شده در 2017-11-17. 

پیوند به بیرون[ویرایش]