دیگوکسین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
دیگوکسین
سامانه‌شناسی نام (آیوپاک)
4-[(3S,5R,8R,9S,10S,12R,13S,14S)-3-[(2S,4S,5R,6R)-5-[(2S,4S,5R,6R)-5-[(2S,4S,5R,6R)-4,5-dihydroxy-6-methyl-oxan-2-yl]oxy-4-hydroxy-6-methyl-oxan-2-yl]oxy-4-hydroxy-6-methyl-oxan-2-yl]oxy-12,14-dihydroxy-10,13-dimethyl-1,2,3,4,5,6,7,8,9,11,12,15,16,17-tetradecahydrocyclopenta[a]phenanthren-17-yl]-5H-furan-2-one
داده‌های بالینی
نام تجاری Lanoxin
AHFS/Drugs.com monograph
مدلاین پلاس a682301
رده بارداری A (Au), C (U.S.)
تجویز Oral, Intravenous
داده‌های فارماکوکینتیکی
فراهمی زیستی 60 to 80% (Oral)
پیوند پروتئینی ۲۵٪
متابولیسم Hepatic (16%)
نیمه‌عمر 36 to 48 hours
(patients with normal renal function)
3.5 to 5 days
(patients with impaired renal function)
دفع گرده (کالبدشناسی)
شناسه
شماره سی‌ای‌اس 20830-75-5 YesY
کد ATC C01AA05
پاب‌کم CID 2724385
بانک‌دارو DB00390
کم‌اسپایدر 2006532 YesY
UNII 73K4184T59 YesY
KEGG D00298 YesY
ChEBI CHEBI:۴۵۵۱ YesY
ChEMBL CHEMBL1751 YesY
داده‌های شیمی
فرمول C41H64O۱۴ 
وزن مولکولی ۷۸۰٫۹۳۸ g/mol
SMILES eMolecules & PubChem
Physical data
دمای ذوب ۲۴۹٫۳ °C (481 °F)

محلول در آب ۰٫۰۶۴۸ mg/mL (20 °C)
 YesY(what is this?)  (verify)

دیگوکسین (به انگلیسی: Digoxin)

رده درمانی: گلیکوزید قلبی.

اشکال دارویی: قرص، الگزیر، قطره، آمپول

موارد مصرف[ویرایش]

دیگوکسین از قدیمی‌ترین داروهای ضدآریتمی به‌شمارمی‌رود و در درمان نارسایی قلبی و آریتمی فوق بطنی (به‌ویژه فیبریلاسیون دهلیزی) مصرف می‌شود و اثر کلی آن، تقویت قدرت عضلانی افراد مبتلا به نارسایی قلبی می‌باشد.

مکانیسم اثر[ویرایش]

دیگوکسین نیروی انقباضی قلب را افزایش و هدایت الکتریکی آن را کاهش می‌دهد. احتمالاً افزایش نیروی انقباضی عضله قلب، ناشی‌از مهار پمپ مبادله یون‌های سدیم و پتاسیم در غشای سلولی عضله قلب می‌باشد. بر اثر بلوک این پمپ سطح سدیم داخل سلولی افزایش می‌یابد و منجر به کاهش فعالیت پمپ سدیم/کلسیم در غشای سلول‌های میوکارد می‌شود. حاصل نهایی این فرایند افزایش سطح یون‌های‌کلسیم در داخل سلول‌های میوکارد است که بر فعالیت انقباضی فیبرهای میوکارد افزوده می‌شود. این دارو سرعت هدایت قلبی را کاهش و دوره تحریک‌ناپذیری گره دهلیزی ـ بطنی را افزایش می‌دهد.

فارماکوکینتیک[ویرایش]

فراهمی زیستی قرص دیگوکسین ۸۰–۶۰٪، الگزیر و محلول تزریقی آن ۸۵–۷۰٪ است. پیوند دیگوکسین به پروتئین کم می‌باشد(۲۰٪). متابولیسم این دارو به‌میزان کم در کبد صورت‌می‌گیرد. نیمه عمر دارو ۴۸–۳۶ ساعت است که در صورت‌ابتلا به بی‌ادراری، ۶–۴ روز خواهدبود. اثر دارو از راه خوراکی پس از ۲–۰/۵ساعت و از راه تزریقی پس از ۳۰–۵ دقیقه‌شروع می‌شود. زمان لازم برای رسیدن به‌اوج اثر از راه تزریقی ۴–۱ ساعت و از راه‌خوراکی ۶–۲ ساعت است. طول اثر دارو ۲ تا ۶ روز است. دفع‌دیگوکسین کلیوی است.

عوارض جانبی[ویرایش]

بی‌اشتهایی، تهوع، استفراغ، درد شکم اغلب با مصرف مقادیر زیاد دارو مشاهده می‌شود. اختلالات بینایی(مشاهده حاله سبز رنگ اطراف اجسام)، سردرد، خواب‌آلودگی، اغتشاش فکر، توهم، آریتمی و بلوک قلبی با مصرف این دارو گزارش شده‌است.

جستارهای وابسته[ویرایش]

نارسایی قلب

منابع[ویرایش]

  • فرهنگ داروهای ژنریک ایران، دکتر حشمتی، ۱۳۸۷