دم‌سنجی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
دم‌سنجی
Diagnostics
سمپ D013147
OPS-301 code ۱-۷۱۲

دَم‌سنجی[۱] یا اسپیرومتری (به انگلیسی: Spirometry) اندازه‌گیری و ثبت ظرفیت تنفسی شش‌ها است. از دم‌سنجی برای اندازه‌گیری برخی از حجم‌ها و ظرفیت‌های ریوی در بیماران ریوی استفاده می‌شود.

ظرفیت‌های ریوی[ویرایش]

  • ظرفیت حیاتی (vital capacity)، این مقدار، حداکثر هوایی که فرد پس از پر کردن ریه‌ها تا حداکثر گنجایش و خالی کردن آن تا همین بازه از ریه‌هایش خارج می‌سازد.
  • ظرفیت دمی (inspiratory capacity)، حداکثر میزان گازی است که می‌توان پس از بازدم، وارد ریه کرد.
  • ظرفیت باقی‌مانده عملکردی (function residual capacity)، میزان هوایی که در پایان یک بازدم عادی در ریه‌ها باقی می‌ماند.
  • ظرفیت کل ریوی(total lung capacity)، به بیش ترین نیروی ممکن ریه‌ها برای حداکثر اتساع ممکن برای وارد کردن هوا به مجاری تنفسی می‌گویند.

روش‌های دم‌سنجی[ویرایش]

روش‌های دم‌سنجی به دو دسته کلی تقسیم می‌شوند:

  1. روش حجم‌سنجی؛
  2. روش فلومتری

تفسیر دم‌سنجی[ویرایش]

بیماریهای انسدادی ریوی مانند آسم موجب کاهش حداکثر شدت جریان بازدمی می‌شوند. بیماریهای تحدیدی ریوی مانند فیبروز مزمن ریه موجب کاهش ظرفیتهای ریوی می‌شود.

جستارهای وابسته[ویرایش]

اسپیرومتر

منابع[ویرایش]

  1. برابرنهاده فرهنگستان زبان فارسی.
  • دکتر احمد رستمی و همکاران. فیزیولوژی.
  • جوزف جی. کار، جان ام. براون. مقدمه‌ای بر فناوری تجهیزات پزشکی. ترجمهٔ دکتر سیامک نجاریان، مهندس صنم سجادی، فریما فاضلی.

پیوند به بیرون[ویرایش]