خویشتن اندیشی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
A lady seated by herself
این آخرین صحنه از طومار پندها، بانوی قصری را نشان می‌دهد که به آرامی در حال تأمل نشسته‌است و احتمالاً از توصیه‌های موجود در خطوطی که در ادامه آمده پیروی می‌کند:[۱] «بنابراین می‌گویم: در هر کاری که انجام می‌دهید محتاط و محافظه کار باشید، و از این طریق عاقبت به خیری به وجود خواهد آمد. آرام و محترمانه به اعمال خود بیندیشید و افتخار و شهرت در انتظار شما خواهد بود.»

خویشتن اندیشی (به انگلیسی Self-reflection)توانایی مشاهده و ارزیابی فرآیندهای شناختی، عاطفی و رفتاری خودمان است. در روانشناسی، سایر اصطلاحات مورد استفاده برای این خویش‌تن‌آگاهی عبارتند از «آگاهی اندیشی» (به انگلیسی 'reflective awareness') و «هوشیاری اندیشی» (به انگلیسی 'reflective awareness') که از کار ویلیام جیمز سرچشمه می‌گیرد.[۲][۳]

خویشتن اندیشی به طیفی از کارکردها از جمله درون‌نگری و فراشناخت بستگی دارد که از دوران کودکی تا نوجوانی رشد می‌کند و بر نحوه تعامل افراد با دیگران و تصمیم‌گیری تأثیر می‌گذارد.[۴]

خویشتن اندیشی با فلسفه هوشیاری، موضوع آگاهی، خودآگاهی به‌طور کلی و فلسفه ذهن مرتبط است.[نیازمند منبع]

مفهوم خویشتن اندیشی قدیمی است. به عنوان مثال، بیش از ۳۰۰۰ سال پیش، " خودت را بشناس "، یک قاعده اوراکل دلفی، در پیتیا معبد آپولو بود که بر روی یکی از قدیمی‌ترین مکان‌های مذهبی شناخته شده در یونان باستان حک شده بود.[نیازمند منبع]

منابع[ویرایش]

  1. McCausland, Shane (2003), First Masterpiece of Chinese Painting: The Admonitions Scroll, British Museum Press, p. 78, ISBN 978-0-7141-2417-9
  2. James, W. (1981/1890).The principles of psychology (Vol. 1). New York: Dover.
  3. Farthing, G. W. (1992).The psychology of consciousness. Englewood Cliffs, NJ: Prentice Hall.
  4. "Self-Reflection | Encyclopedia of Adolescence - Credo Reference". search.credoreference.com. Retrieved 2020-12-17.