خسی در میقات

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

خسی در میقات سفرنامه حج جلال آل احمد نویسنده شهیر ایرانی است. وی در این کتاب می نویسد: "من فهمیدم که خسی هستم که به میقات آمده، نه کسی که به میعاد." آل احمد در سال 1343 و در حالی که 41 ساله بود این سفرنامه را نوشت. از ویژگی های بارز این کتاب توجه زیاد نویسنده به جزئیات و متن روان و دلنشین آن است. وی در این کتاب نه فقط از جنبه زیارتی بلکه از زوایای مختلف به سفر حج نگاه کرده و مسائل فرهنگی، اقتصادی، اجتماعی، سیاحتی و ... را مورد توجه و تحلیل قرار داده است.

بخشی از متن کتاب

"دوشنبه 24 فروردین مدینه. صبح رفتم بقیع. آفتاب که می زد من اثر سنت را در خاک می جستم. و قبل از همه اثر برادرم را. اما هیچ اثری و علامتی. وقتی گور چهار امام شیعه و گور عثمان و زنان و فرزندان پیامبر بی نشان افتاده، برادر من دیگر کیست؟ اکون، ذره بی نشان خاکی در این سفره سنت...

سراسر قبرستان تپه ماهور و خاکی - خاک بدجوری نرم- و گله به گله تکه سنگ سیاهی به زمین فرو رفته. یا لاشه تکه مرمری با گوشه ای از یک کاف کوفی کناری افتاده. به علامت قبری که سنگش را شکسته اند و با خاک یکسان کرده. "وهابی ها" چهل سال پیش. وقتی به حکومت عربستان رسیدند."

منابع[ویرایش]

  • نامهٔ کانون نویسندگان ایران. شماره اول، چاپ اول، تهران: مؤسسه انتشارات آگاه، ۱۳۵۸