خستگی خوردگی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

خستگی خوردگی (به انگلیسی: Corrosion fatigue) به تاثیر همزمان خستگی و محیط‌های خورنده گفته می‌شود.[۱]

موادی که در حالت عادی از خود حد خستگی نشان می‌دهند، در حضور محیط خورنده حد خستگی نداشته و به علت تجمع تنش در نوک ترک خستگی، از کرنش سختی نوک ترک و یا گرد شدن آن جلوگیری می‌شود.

منابع[ویرایش]

  1. A.J. McEvily and R.W. Staehle. eds., Corrosion Fatigue, Nat. Assoc. Corrosion Eng., Houston, 1972.

پیوند به بیرون[ویرایش]