جنگ استقلال آنگولا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
جنگ استقلال آنگولا
بخشی از جنگ استعماری پرتغال و جنگ سرد
Sempreatentos...aoperigo!.jpg
نیروهای پرتغالی در آنگولا
تاریخ ۴ فوریه ۱۹۶۱ – ۲۵ آوریل ۱۹۷۴ (آتش‌بس)
(۱۳ سال، ۲ ماه و ۳ هفته)
۱۱ نوامبر ۱۹۷۵ (استقلال)
مکان آنگولا
نتیجه پیروزی سیاسی یونیتا، MPLA و FNLA
طرفین درگیر
جنبش خلق برای آزادی آنگولا-حزب کار
FNLA
یونیتا
FLEC
پرتغال استادو نوو
 آفریقای جنوبی[۱][۲]
فرماندهان و رهبران
آگوستینیو نتو
Lúcio Lara
Holden Roberto
جوناس ساویمبی
پرتغال فرانسیسکو دا کوستا گومز
قوا
۹۰٬۰۰۰ ۶۵٬۰۰۰
تلفات
در مجموع حدود ۳۰٬۰۰۰ نفر[۱۵] ۲٬۹۹۱ کشته (۱٬۵۲۶ کشته‌شده در نبرد & ۱٬۴۶۵ non-combat related)[۱۶]
۴٬۶۸۴ with permanent deficiency (physical or psychological)
۳۰٬۰۰۰–۵۰٬۰۰۰ غیر نظامیان کشته شده

جنگ استقلال آنگولا (انگلیسی: Angolan War of Independence) به عنوان قیام علیه کشت اجباری پنبه آغاز شد و به مبارزه چند حزبی برای کنترل آنگولای پرتغال، یکی از مستعمرات سابق کشور پرتغال در بین سه جنبش ملی گرایانه و یک جنبش جدایی طلب تبدیل شد.

این جنگ همچنین به بخشی از جنگ‌های برون مرزی پرتغال نیز اطلاق می‌شود که طی آن جنگ استقلال گینه بیسائو و موزامبیک نیز روی داده است.

جنگ استقلال آنگولا جنگی چریکی بود که در مناطق وسیع و کم جمعیت آنگولا میان گروه‌های مسلح و نیروهای پرتغالی روی داد. در این جنگ نیروهای درگیر مرتکب جنایاتی نیز شدند. در آنگولا، پس از اینکه پرتغال جنگ را متوقف کرد، در میان جنبش‌های ملی گرایانه، درگیری‌های مسلحانه رخ داد. این جنگ رسماً در ژانویه سال ۱۹۷۵، زمانی که دولت پرتغال، اتحاد ملی برای استقلال کل آنگولا (UNITA)، جنبش آزادیبخش آنگولا (MPLA) و جبهه آزادیبخش ملی آنگولا (FNLA) توافقنامه Alvor را امضا کردند به پایان رسید.

منابع[ویرایش]

  1. THE BORDER WAR
  2. Regional Orders: Building Security in a New World, 1997, p. 306.
  3. The Soviet Union and Revolutionary Warfare: Principles, Practices, and Regional Comparisons, 1988, pp. 117–118.
  4. Cuba: The International Dimension, 1990, pp. 155–157.
  5. Cuba in the World, 1979, pp. 95–96.
  6. Foreign Intervention in Africa: From the Cold War to the War on Terror, 2013, p. 81.
  7. China and Africa: A Century of Engagement, 2012, p. 339.
  8. Armed Forces and Modern Counter-insurgency, 1985, p. 140.
  9. The Flawed Architect:Henry Kissinger and American Foreign Policy, 2004, p. 404.
  10. ۱۰٫۰ ۱۰٫۱ ۱۰٫۲ Beit-Hallahmi, Benjamin. The Israeli connection: Whom Israel arms and why, pp. 63-64. IB Tauris, 1987.
  11. FNLA – um movimento em permanente letargia, guerracolonial.org (پرتغالی)
  12. Algeria: The Politics of a Socialist Revolution, 1970, p. 164
  13. Southern Africa in Transition, 1966, p. 171
  14. Angola-Ascendancy of the MPLA
  15. https://www.onwar.com/aced/chrono/c1900s/yr60/fangola1961.htm
  16. Portugal Angola