جاریه بن قدامه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

جاریه بن قدامه سعدی تمیمی از صحابه محمد، پیامبر اسلام، و یاران علی بن ابی طالب و حسن بن علی بوده است، که احتمالاً حدود سال 50 هجری وفات کرده است. وی از بزرگان بنی تمیم در بصره بوده است و از بصریان برای علی بیعت ستاند. او در نبردهای دوره خلافت علی بن ابی طالب نظیر نبرد صفین و نبرد نهروان فرمانده جمعی از مردم بصره در سپاه علی بود.[۱]

در سال 38 هجری، معاویه کوشید از شرایط بصره بهره داری کند و عبدالله بن عمرو حضرمی را به بصره اعزام کرد تا کنترل آنجا را در دست گیرد. هرچند وی با مقاومت زیاد بن ابیه عامل علی در بصره و جمعی از بصریان مواجه شد، اما با حمایت جمعی دیگر توانست به عنوان حاکم عمل کند و از اتباعش برای معاویه خراج بگیرد. با این حال علی به درخواست ابن زیاد جاریه بن قدامه را با سپاهی به بصره فرستاد و جاریه با حمایت بصریان حامی علی، ابن حضرمی را شکست داد و با به آتش کشیدن خانه‌ای که عبدالله بن عمرو حضرمی در آنجا پناه گرفته بود، وی را کشت.[۲]

در سال های آخر خلافن علی، زمانی که بسر بن ارطات، از فرماندهان سپاه معاویه، به حجاز و یمن لشکر کشید و آنجا را غارت کرد و ناامن ساخت، علی، جاریه را با سپاهی به مقابله با وی فرستاد. جاریه موفق شد، بسر را فراری دهد و امنیت را به عربستان بازگرداند.[۱]

پس از مرگ علی، وی با حسن بیعت کرد و پس از به خلافت رسیدن معاویه، همچنان از علی حمایت می کرد. علمای رجال وی را جزو محدثین معتبر شمرده اند.[۱]

منابع[ویرایش]