تنائیم

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
Acharonim Rishonim Geonim Savoraim Amoraim Zugot


تنائیم (به عبری: תנאים، جمع تنا به معنی «معلم») واژه‌ای است که درباره مدرسان شریعت شفاهی یهود در سدهٔ اول و دوم میلادی به کارگرفته می‌شود. این واژه اصلاً آرامی است. دورهٔ تنائیم از زمان مرگ هیلیل و شمّای در حدود سال دهم میلادی آغاز می‌شود و با نسل پس از یهودا هناسی در حدود سال ۲۲۰ میلادی پایان می‌یابد. پس از دوره تنائیم، دوره آمورائیم («مفسران») آغاز شد.

منابع[ویرایش]

  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Tannaim»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۵ اکتبر ۲۰۱۵).