تأمین اجتماعی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

تأمین اجتماعی یک سیستم همگانی از بیمه‌های اجباری است. بیمه اجتماعی از بیمه‌های بازنشستگی، بیمه‌های دولتی درمانی، بیمه‌های بیکاری و بیمه حوادث و تصادف‌ها تشکیل می‌شود.

دولتها تامین اجتماعی را به این دلیل فراهم می کنند که بازارها در بیمه کردن بسیاری از ریسک های مهمِ پیشِ روی افراد، شکست خورده اند. بازارهای بیمه خصوصی با مشکلات کژگزینی، کژمنشی، هزینه های معاملاتی بالا و تامین در برابر ریسک های اجتماعی روبرو هستند.[۱]

خدمات عمومی تاثیر قابل توجهی بر سطح زندگی شهروندان دارد. هزینه های مربوط به تامین اجتماعی، حمایت دولت از امور بهداشتی و آموزشی شهروندان، ترکیب عمده هزینه های دولت رفاه در کشورهای پیشرفته را تشکیل می دهند.[۲]

نخستین بیمه درمانی که بخشی از بیمه اجتماعی بود در سال ۱۸۸۳ به وسیله صدراعظم آلمان اتو فون بیسمارک بنیان شد. سال ۱۸۸۴ بیمه حوادث و تصادف و ۱۸۸۹ بیمه بازنشستگی به آن افزوده شد. در قانون بیمه‌های اجتماعی قانون اجباری بودن آن وجود دارد. هزینه خدمات بیمه‌ها از راه پرداخت حق بیمه بیمه شدگان به صندوق بیمه سرمایه‌گذاری می‌شود. بیسمارک می‌گوید: "اندیشه من این بود که پشتیانی طبقه کارگر را داشته باشم و آنها دولت را به عنوان یک سازمانی ببینند که برای آنها بنیان شده‌است و برای رفاه آنها خدمت می‌کند".[۳]

گستره فعالیت تامین اجتماعی[ویرایش]

گستره اقدامات تامین اجتماعی می‌تواند شامل حمایت از خانوارهای بی سرپرست، کمک بازنشستگی، بیمه بیکاری، از کار افتادگی، کمک مربوط به دشواریهای کاری، جنگ، کمک برای توانمند سازی و حمایت از ناتوان ها، کمک مربوط به مسکن، خدمت رسانی به فقرا و کم درآمدها بشود.[۴]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. استیگلیتز، ژوزف. اقتصاد بخش عمومی (جلد اول). ایران: پژوهشگاه حوزه و دانشگاه، سمت، تابستان 1391. 506. شابک ‎۹۷۸۶۰۰۵۴۸۶۲۵۴. 
  2. دادگر، یدالله. اقتصاد بخش عمومی. ایران، قم: انتشارات دانشگاه مفید، پاییز 1392. 305. شابک ‎۹۷۸۹۶۴۸۰۹۲۵۸۵. 
  3. Otto von Bismarck: Gesamelte Werke, vol9, 1924 - 1935, p. 195
  4. دادگر، یدالله. اقتصاد بخش عمومی. ایران، قم: انتشارات دانشگاه مفید، پاییز 1392. 409. شابک ‎۹۷۸۹۶۴۸۰۹۲۵۸۵.