بیومارکر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

بیومارکر (به انگلیسی: Biomarker) یا نشانگر زیستی عموماً به یک شاخص قابل سنجش از برخی حالت‌ها و شرایط بیولوژیک یا زیستی اشاره دارد. گاهی نیز به یک ماده که حضورش نشان‌دهنده وجود یک ارگانیسم زنده است٬ اشاره دارد.[۱] بیومارکرها اغلب در بررسی فرایندهای طبیعی زیستی، فرایندهای پاتوژن و یا پاسخ دارویی به یک درمان ویژه ارزیابی می‌شوند و در بسیاری از رشته‌های علمی استفاده می‌گردد.[۲]

واژه بیومارکر برای نخستین‌بار توسط مؤسسه ملی بهداشت آمریکا در سال ۱۹۸۰ بکاربرده شد.[۳]

کابرد پزشکی[ویرایش]

پس‌از یک حمله قلبی، تعدادی از بیومارکرهای گوناگون قلبی برای تعیین دقیق زمان رخداد حمله و چگونگی شدت آن قابل اندازه‌گیری هستند.

در پزشکی، بیومارکر می تواند یک ماده قابل ردیابی درون یک ارگانیسم به عنوان وسیله‌ای برای بررسی عملکرد اعضای آن استفاده گردد. مثلاً کلرید روبیدیوم به‌عنوان یک ایزوتوپ رادیواکتیو به منظور بررسی پرفیوژن در میوکارد استفاده می شود.

وجود یک بیومارکر در بدن ممکن است نشان‌دهنده یک بیماری خاص باشد و این کاربرد دیگر بیومارکر است، مثلاً، وجود یک آنتی بادی در بدن ممکن است نشان‌دهنده یک عفونت در بدن باشد.

منابع[ویرایش]

  1. «Biomarker - What is a Biomarker?». News Medical. 
  2. «Biomarker». paginemediche. 
  3. Aronson, Jeffrey (2005). "Biomarkers and surrogate endpoints". British Journal of Clinical Pharmacology 59 (5): 491–494. doi:10.1111/j.1365-2125.2005.02435.x. PMC 1884846. Retrieved 17 July 2013.