بمب گرافیتی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
BLU-114.jpg

بمب‌های گرافیتی در زمره بمبهای نرم و تسلیحات غیرکشنده طبقه‌بندی می‌شوند. این بمب‌ها برای از کار انداختن نیروگاه‌ها و تأسیسات برق بدون ایجاد صدمات عمرانی ناشی از مواد منفجره طراحی شده‌اند.[۱] در سال ۱۹۸۰ میلادی در یک تمرین نظامی مربوط به نیروی دریایی آمریکا این الیاف موجب قطع تصادفی برق و خاموشی در منطقه عملیات شدند که منجر به توسعه این نوع سلاح گردید. درجنگ کوزوو ارتش آمریکا برای اولین بار از این بمب استفاده کرد و در یک حمله دوسوم خاک یوگسلاوی درخاموشی فرورفت. این بمب هیچگونه اثر تخریبی ندارد، اما باعث قطع شدن جریان برق می‌شود. در این بمب‌ها اغلب از نوعی ذغال سنگ نرم به نام گرافیت استفاده می‌شود. کاربرد عمده گرافیت دربرخی راکتورهای هسته‌ای، باطری‌های معمولی، مغزمداد و برخی کارهای صنعتی دیگر است. اما مهمترین خاصیت آن این است که قویترین رسانای جریان برق می‌باشد. به نظر می‌رسد در بمب گرافیتی ازاین خاصیت استفاده شده است. بدین صورت که پس ازانفجار، گرافیت که بیشتر ازجنس کربن است با مواد حلال کربن ترکیب شده و به صورت بخار درمی‌آید. اما این بخار سنگین بوده و بزودی برسطح زمین می‌نشیند بنابراین استفاده از این بمب در نیروگاه‌های برق باعث آلودگی سطح تجهیزات نیروگاه، اتصالی و در نهایت از کار افتادن نیروگاه می‌شود. درضمن برای پاکسازی نیروگاه و راه‌اندازی مجدد نیاز به چند ماه زمان است.[۱] ایالات متحده آمریکا از این بمب در جنگ‌های خلیج فارس و عراق در سالهای ۱۹۹۱ و ۲۰۰۳ نیز استفاده کرده‌است. از راه‌های مقابله با این دسته تسلیحات ایزولاسیون بدنه ساختمان، تأسیسات برق و اتاق‌های کنترل و فرمان، عایق افشانه برای مدارات الکترونیکی و استفاده از فیلترهای الکترواستاتیک می‌باشد.

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ Grigore Eduard JELER, Daniel ROMAN. «THE GRAPHITE BOMB: AN OVERVIEW OF ITS BASIC MILITARY APPLICATIONS». Review of the Air Force Academy، ش. 1 (2016): 13-18. 
  • آشنایی با تسلیحات غیر کشنده، محمد ابراهیم‌نژاد، تابستان ۱۳۸۸