بخش میمند

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

مختصات: ۲۸°۵۲′ شمالی ۵۲°۴۵′ شرقی / ۲۸٫۸۶۷°شمالی ۵۲٫۷۵۰°شرقی / 28.867; 52.750

میمند
میمند
کشور ایران
استانفارس
شهرستانمیمند
نام(های) دیگردروازه بهشت- شهر عطرو گل و گلاب- شربتخانه شیراز-
نام(های) قدیمیجمکان شهر سور
سال شهرشدناز پیش از اسلام تأسیس رسمی شهرداری سال ۱۳۴۰
مردم
جمعیت۴۰۰۰۰ نفر
رشد جمعیت۱٫۸ درصد
جغرافیای طبیعی
مساحت۳۳٫۱۹۴۲کیلومتر مربع
ارتفاع از سطح دریا۱۵۴۵ متر
آب‌وهوا
میانگین دمای سالانه۲۵
میانگین بارش سالانه۴۵۰ میلیمتر
روزهای یخبندان سالانهبین ۱۰ تا ۲۰ روز هوا به کمتر از ۵ درجه می‌رسد
اطلاعات شهری
پیش‌شماره تلفنی۰۷۱۳۸۷۷
تابلوی خوش‌آمد به شهر
پانویسسوغات= گلاب - انواع عرقیات گیاهی و داروئی- عسل- انگور - عطر

میمند نام شهری در بخش میمند استان فارس در جنوب ایران است.

جغرافیا[ویرایش]

مسافت این شهر از مرکز استان فارس (شیراز) ۹۵ کیلومتر است.

جغرافیای طبیعی[ویرایش]

این بخش در آخرین مناطق پیشرفتگی ارتفاعات زاگرس در منطقه ای تقریباً گرم و خشک جنوب قرار گرفته و موقعیت مذکور باعث شده‌است تا میمند دارای آب و هوایی معتدل و نسبت به مناطق همجوار خنک تر باشد. میمند در جلگه میان دو رشته کوه نسبتاً بلند از سلسله جبال زاگرس به نام‌های سپیدار و پادنا (میمند) که به صورت دو رشته با جهت شمال غربی و جنوب شرقی کشیده شده‌اند، قرار گرفته‌است. کوه سپیدار در طرف شمال شهر میمند قرار دارد و دنباله کوه سبزپوشان شیراز است که دارای جنگل و منابع طبیعی فراوانی است و ارتفاع قله آن۳۱۶۷ متر از سطح دریامی‌باشد. در قسمت جنوب و جنوب شرقی میمند کوه پادنا (در اصطلاح محلی پیدنو و در فرهنگ‌های جغرافیایی میمند نیز گفته می‌شود) قرار دارد. در غرب نیز کوه کم ارتفاعی به نام قلات وجود دارد که از سیرزجان خواجه‌ای تا میمند به موازات پادنا قرار گرفته‌است. از مشرق نیز به خرمن کوه (یا کوه سور) که از میمند به شکل یک نیم دایره دیده می‌شود متصل است.

پوشش گیاهی جنگلهای کوهستانی بیشتر پسته کوهی (بنه) و بادام کوهی (اهلوک) می‌باشد. آب و هوای میمند از نوع معتدل کوهستانی است. تابستانهای نسبتاً معتدل و خشک و پاییز و زمستانها معتدل مرطوب می‌باشد. حداکثر دما بیشتر در مردادماه و حداقل دما در بهمن ماه رخ می‌دهد. بیشترین بارش فصلی نیز در بهمن ماه است و میانگین بارندگی سالانه به میزان ۴۵۰ میلی‌متر است که در ارتفاعات بیشتر به صورت برف می‌باشد.

منابع[ویرایش]

  • اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، تهران: ۱۳۸۳ خ؛ و