باتوم

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
باتوم قدیمی پلیس

باتوم[۱]، باطوم یا باتون، میلهٔ کوتاهی از چوب یا لاستیک است که نیروهای پلیس و پاسبانان بر کمر می‌آویزند و برای سرکوب کردن شورش و جنجال از آن استفاده می‌کنند.[۲]

کاربرد[ویرایش]

باتوم، میله‌ای است با طول کمتر از بازو، که معمولاً از چوب، پلاستیک یا فلز ساخته می‌شود، و توسط ضابطان قضایی، زندانبانان، ماموران امنیتی، و (کم‌تر) توسط پرسنل نظامی برای دفاع شخصی غیرکشنده، و نیز برای کنترل و متفرق کردن ستیزه‌جویان و افراد نامنطبق به کار می‌رود.

از باتوم می‌توان به منظور ضربه‌زدن، سیخ‌زدن، انسداد، و کمک در بازوقفل (armlock) استفاده کرد. باتوم‌ها به دلیل امکان پنهان‌سازی آسان، در گستره‌یی کم‌تر توسط افراد غیررسمی و معمولی نیز استفاده می‌شوند، که البته در بسیاری از حوزه‌های قضایی (کشورها) ممنوع است. همچنین معمولاً برای نجات مردمی که مثلاً در خودرو یا خانهٔ آتش گرفته گرفتار شده‌اند، به منظور شکستن پنجره‌ها و درها، به کار می‌رود.

ناحیه ضربه[ویرایش]

در آموزش های مدرن، پلیس ها اجازه ندارند به بخش هایی مانند جمجمه، جناغ سینه، ستون فقرات و کشاله ران ضربه بزنند مگر اینکه اجتناب ناپذیر و در دفاع از جان باشد. نواحی هدف اصلی، خوشه های عصبی بزرگ مانند عصب نازک نی مشترک در نیمه ران، گروه عضلانی با قابلیت هدف گیری آسان مانند ماهیچه چهارسر ران یا ماهیچه دوسر بازو هستند. غیر از شرایط خطر جانی نباید ضربه با تمام نیرو با سرضخیم آن زده شود و باید از پهلو به جلو با حرکت شلاقی و تنها نوک باتوم به نشانه ضربه بزند.[۱]

پیرامون واژه[ویرایش]

این واژه از ریشهٔ فرانسوی است.[۲]

پانویس[ویرایش]

  1. «باتوم» [علوم نظامی] هم‌ارزِ «baton, cudgel, club» مترادفِ: «راست‌باتوم» هم‌ارزِ واژهٔ بیگانه‌ای دیگر (straight baton, nightstick, billyclub)؛ منبع: گروه واژه‌گزینی و زیر نظر غلامعلی حداد عادل، «فارسی»، در دفتر سیزدهم، فرهنگ واژه‌های مصوب فرهنگستان، تهران: انتشارات فرهنگستان زبان و ادب فارسی (ذیل سرواژهٔ باتوم) 
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ فرهنگ فارسی معین، سرواژهٔ «باتون».

منابع[ویرایش]