باتری جیوه‌ای

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
نمونه‌ای از یک باتری جیوه‌ای ساخته شده در ۱۹۸۹

باتری‌های جیوه‌ای گونه‌ای از باتری‌های غیر قابل شارژ هستند که در آن از واکنش شیمیایی بین جیوه (II) اکسید و الکترود روی در یک الکترولیت قلیایی، جریان برق تولید می‌شود. این باتری‌ها در حدود ۱٫۳۵ ولت جریان تولید می‌کنند و از نظر ابعاد در مقایسه با باتری‌های روی-کربن، کوچکتر ولی قدرتمند تر هستند. این باتری‌ها از سال ۱۹۴۲ میلادی و توسط ساموئل روبن توسعه یافتند و در جریان جنگ جهانی دوم کاربرد وسیعی در تجهیزات قابل حمل پیدا کردند.[۱]

منابع[ویرایش]