اوتو اولندرف

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
اوتو اُلِندُرف
Otto Ohlendorf
Otto Ohlendorf.jpg
SS-Brigadeführer Otto Ohlendorf
محل تولد Hoheneggelsen، پادشاهی پروس، امپراتوری آلمان
تاریخ تولد ۴ فوریهٔ ۱۹۰۷
محل درگذشت زندان لاندسبرگ، لندسبرگ آم لش، بایرن
تاریخ درگذشت ۷ ژوئن ۱۹۵۱ (۴۴ سال)[۱]
تابعیت  آلمان نازی
طول خدمت ۱۹۲۵ — ۱۹۴۵
یگان‌های خدمت Flag of the Schutzstaffel.svg اس‌اس مسلح
فرماندهی جنگ جهانی دوم

اوتو اُلِندُرف (به آلمانی: Otto Ohlendorf) (زاده ۴ فوریه ۱۹۰۷ - درگذشته ۷ ژوئن ۱۹۵۱) از درجه‌داران اس‌اس آلمان بود. اولندرف فرمانده عملیاتی بود که در مولداوی، جنوب اوکراین، کریمه و شمال قفقاز دست به قتل‌عام زد. پس از شکست آلمان اتو اهلندرف به جنایات جنگی در طول جنگ جهانی دوم محکوم شده و اعدام شد.

زندگی و فعالیت[ویرایش]

وی در روستای زولده زاده شد.در سال ۱۹۲۵ به حزب نازی و در سال ۱۹۲۶ به اس‌اس پیوست.در دانشگاه لایپزیگ و دانشگاه گوتینگن، اقتصاد و حقوق خواند.وی هم‌چنین دکترای حقوق الهی را از دانشگاه پاویا دریافت کرد.

وی در سال ۱۹۳۶ به اس دی پیوست و یک مشاور اقتصادی در سازمان شد.در سال ۱۹۳۹ به درجه اس‌اس-اشتاندارتنفورر رسید و رئیس اداره سوم اداره اصلی امنیت رایش شد.وی این سمت را تا سال ۱۹۴۵ برعهده داشت.

در ژوئن ۱۹۴۱، وی توسط راینهارد هایدریش به فرماندهی گروه D نیروهای اقدام ویژه شد که در جنوب اوکراین و منطقه کریمه فعالیت می‌کرد.گروه وی مسئول کشتار ۱۴٬۳۰۰ نفر (عمدتاً یهودی) در شهر سیمفروپول در ۱۳ دسامبر سال ۱۹۴۱ بود.

پس از جنگ[ویرایش]

وی در پرواز هاینریش هیملر از فلنسبورگ به همراه او بود و همراه او در لونه‌بورگ دستگیر شد.در دادگاه آینزاتس‌گروپن به جنایت علیه بشریت و جنایت جنگی (از جمله کشتار ۹۰٬۰۰۰ در دوره فرماندهی گروه D نیروهای اقدام ویژه) در جریان جنگ جهانی دوم متهم و به مرگ محکوم شد.وی در ۸ ژوئن ۱۹۵۱ در زندان لاندسبرگ به‌دار آویخته‌شد.

منابع[ویرایش]

  1. "Five death sentences were confirmed: the sentence against Oswald Pohl, as well as those passed against the leaders of the Mobile Killing Units, Paul Blobel, Werner Braune, Erich Neumann, and Otto Ohrlendorf.... In the early morning hours of 7 June, the [] Nazi criminals were hanged in the Landesburg prison courtyard." Norbert Frei, Adenauer's Germany and the Nazi Past: The Politics of Amnesty and Integration. Columbia University Press, 2002. p. 165 and p. 173