اصل دلیل کافی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

اصل دلیل کافی بیان می‌کند که

هیچ گزاره‌ای درست نیست مگر برای این‌گونه‌نبودن‌اش دلیل کافی وجود داشته باشد.

این اصل معمولاً به گوتفرید لایبنیتز نسبت داده می‌شود؛[۱] هرچند اولین کسی‌که آن را به‌کار برد آناکسیماندر بود.[۲]

پانویس[ویرایش]

  1. There are numerous anticipations. One often pointed to is in انسلم: his phrase quia Deus nihil sine ratione facit[۱] and the formulation of the ontological argument for the existence of God. A clearer connection is with the cosmological argument for the existence of God. The principle can be seen in both توماس آکویناس and ویلیام اکام. Leibniz formulated it, but was not an originator. See chapter on Leibniz and Spinoza in A. O. Lovejoy, The Great Chain of Being.
  2. Freeman, Charles (1999). The Greek Achievement: The Foundation of the Western World. Allen Lane. p. 152. ISBN 0 713 99224 7.