ارتش جنوب لبنان
| ارتش جنوب لبنان | |
|---|---|
| جیش لبنان الجنوبی | |
| رهبر بنیانگذار | سعد حداد (۱۹۷۷–۱۹۸۴) |
| رهبر | آنتوان لحد (۱۹۸۴–۲۰۰۰) |
| تاریخ فعالیت | اکتبر ۱۹۷۷ – مهٔ ۲۰۰۰ |
| انشعاب از |  ارتش لبنان آزاد |
| مقر | مرجعیون، لبنان |
| مناطق فعالیت | جنوب لبنان، صور، صیدا، جبل عامل، غرب بیروت |
| ایدئولوژی | ملیگرایی لبنانی سکولاریسم وحدت مسلمان و مسیحی ضد کمونیسم جناحها: فلسطینیستیزی صهیونیسم |
| جایگاه سیاسی | راستگرا |
| وضعیت | منحل شده در مهٔ ۲۰۰۰ |
| اندازه | ح. ۵٬۰۰۰ نفر (اوایل دههٔ ۱۹۸۰) ح. ۲٬۲۰۰ نفر (۱۹۸۴)[۱] ح. ۳٬۰۰۰ نفر (اوایل دههٔ ۱۹۹۰) |
| متحدان |  نیروهای دفاعی اسرائیل |
| مخالفان |  جنبش ملی لبنان.svg){kind=small} جنبش امل حزب کمونیست لبنان سازمان آزادیبخش فلسطین حزبالله لبنان نیروهای مسلح عربی سوریه |
| درگیریها و جنگها | جنگ داخلی لبنان درگیری جنوب لبنان (۱۹۸۵–۲۰۰۰) |
ارتش جنوب لبنان (به عربی: جيش لبنان الجنوبي)، همینطور شناخته شده با نام ارتش لحد یکی از گروههای اصلی درگیر در جنگ داخلی لبنان بود. افسران عضو این نیرو، عمدتاً از مسیحیان مارونی بودند، اما بین سربازان و درجهداران عضو ارتش جنوب لبنان، دروزیها و شیعیان هم بودند.[۲] در طول جنگ داخلی لبنان، این نیروها متحد اصلی اسرائیل بودند و با شعار «بیرونکردن فلسطینیها از خاک لبنان»، با نیروهای وابسته به سازمان آزادیبخش فلسطین و متحداناش از جمله جنبش امل، حزبالله لبنان، حزب کمونیست سوریه و ارتش سوریه میجنگیدند.
فرماندهان
[ویرایش]اولین فرمانده ارتش جنوب لبنان، یک سرگرد مسیحی ارتش لبنان به نام سعد حداد بود.[۲] پس از مرگ وی در سال ۱۹۸۴ میلادی، ژنرال آنتوان لحد تا سال ۲۰۰۰ میلادی، فرمانده ارتش جنوب لبنان بود. وی پس از همپاشیدگی مواضع ارتش جنوب لبنان در پی خروج نیروهای اسرائیلی، با درخواست پناهندگی به اسرائیل مهاجرت کرد.[۳]
تاریخچه
[ویرایش]نیروهای مسلح موسوم به «دولت آزاد لبنان» در آوریل سال ۱۹۷۹ میلادی، اعلام موجودیت کرد و تا مرز رودخانه لیتانی، یک محدوده هشتصد کیلومتر مربعی را تحت کنترل داشت.[۴]
با صدور قطعنامه ۴۲۵ شورای امنیت و ورود نیروهای پاسدار صلح سازمان ملل متحد، واحدهای ارتش اسرائیل در سال ۱۹۷۸ میلادی، از جنوب لبنان خارج شدند، اما متحد لبنانی دولت اسرائیل در جنوب لبنان را بر جای خود گذاشتند و تجهیزات سنگین نظامی، اسلحه و پول در اختیارشان قرار دادند تا منطقهای که قبلاً تحت اشغال اسرائیل بود را، همچنان در کنترل خود نگه دارند و نگهبان خاک اسرائیل در مقابل حملات فلسطینیها بشوند.[۲]
در منطقه اشغالی تحت کنترل ارتش جنوب لبنان، برنامههای رادیویی و تلویزیونی، در جهت پروپاگاندا و تبلیغات سیاسی «دولت آزاد لبنان» تولید و پخش میشد. همچنین خدمت نظام وظیفه در مناطق تحت کنترل ارتش جنوب لبنان، برای ساکنین این مناطق اجباری بود. در منطقه اشغالی تحت کنترل ارتش جنوب لبنان، «زندان خیام» وجود داشت که نامش به عنوان یکی از شکنجهگاههای مخوف خاورمیانه در تاریخ ثبت شده است.[۵] اسرائیل با عدم دخالت مستقیم در اداره مناطق تحت اشغال، تمام موارد نقض حقوق بشر در این مناطق را به «دولت آزاد لبنان» نسبت میدهد.[۲]
در پی عقبنشینی و خروج چند روزهای ارتش اسرائیل از خاک لبنان در سال ۲۰۰۰ میلادی، ارتش اسرائیل پس از ۱۸ سال، مواضعش را به ارتش جنوب لبنان واگذار کرد، اما نیروهای وابسته به ارتش جنوب لبنان به سرعت در مقابل گروه حزبالله لبنان از پا درآمدند و چند هزار نفر از اعضای ارتش جنوب به همراه خانوادههایشان به اسرائیل گریختند و بسیاری نیز در لبنان بازداشت و محاکمه شدند.[۶]
پانویس
[ویرایش]- ↑ Canada: Immigration and Refugee Board of Canada, Lebanon: SLA/IDF activities in Khiam in 1977; SLA-administered prison camps; SLA recruitment of Shi'ites, 1 June 1989, LBN1077, available at: https://www.refworld.org/docid/3ae6aacb80.html
- 1 2 3 4 دروازهای که اسرائیل به روی لبنان گشود، بیبیسی فارسی
- ↑ Israel quits Lebanon, BBC News
- ↑ چرا اسرائیل دست از سر لبنان برنمیدارد، لوموند دیپلماتیک
- ↑ Torture in Khiam Prison: Responsibility and Accountability, Human Rights Watch
- ↑ Israel's Buffer Strip in South Lebanon Collapsing, The New York Times