آندری ژدانف

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
آندرِی ژدانف
دبیر دوم حزب کمونیست اتحاد شوروی
مشغول به کار
۱۹۴۱ – ۱۹۴۸
پس از لازار کاگانوویچ
پیش از گئورگی مالنکوف
رئیس
مشغول به کار
۱۹۴۶ – ۱۹۴۷
پس از آندری آندریف
پیش از ایوان پارفنوف
رئیس
مشغول به کار
۱۹۳۸ – ۱۹۳۸
پس از میخائیل کالینین
پیش از میخائیل تاراسوف
اطلاعات شخصی
تولد آندرِی الکساندرُویچ ژدانف
۱۴ فوریهٔ ۱۸۹۶(۱۸۹۶-02-۱۴)
ماریوپول، امپراتوری روسیه
مرگ ۳۱ اوت ۱۹۴۸ میلادی (۵۲ سال)
مسکو، جمهوری سوسیالیستی فدراتیو روسیه شوروی
ملیت  اتحاد جماهیر شوروی
حزب سیاسی حزب کمونیست اتحاد شوروی
پیشه سیاستمدار


آندرِی الکساندرُویچ ژدانف (روسی: Андре́й Алекса́ндрович Жда́нов) (زادۀ ۱۴ فوریه ۱۸۹۶، ماریوپُل - درگذشت ۳۱ اوت ۱۹۴۸، مسکو) یکی از سیاست‌مداران اتحاد جماهیر شوروی بود.[۱]

در نوشته‌های فارسی از او با نام آ. ژدانف و گاه به صورت آژدانف یاد شده است.

استالین در ۱۹۴۶ ژدانف را مدیر سیاست فرهنگی اتحاد شوروی کرد. نخستین اقدام ژدانف در این مقام محدود کردن کار هنرمندانی مانند آنا آخماتووا و میخائیل زوشنکو بود. او نظریه‌ای را که به نام خودش به «دکترین ژدانف» معروف شد ارائه داد و در آن هنر درست و مورد پذیرش حزب کمونیست اتحاد شوروی را در برابر «هنر نادرست» شرح داد. او رئالیسم سوسیالیستی را تنها سبک مورد پذیرش در ادبیات شوروی می‌دانست. در ۱۹۴۸ جریانی علیه صورتگرایی در موسیقی راه انداخت و طی آن به کارهای آهنگسازانی مانند پروکوفیف و شوستاکوویچ و خاچاطوریان انتقاد کرد و آنان ناچار شدند آشکارا از کارهای خود انتقاد کنند. نظریه‌های ژدانف در باره هنر تا زمان مرگ استالین نظریه مورد پذیرش حزب کمونیست و دولت شوروی بود و با هنرمندانی که با این نظرات هماهنگ نبودند برخورد می‌شد.

ژدانف در ژوئن ۱۹۴۸ به خاطر مواضعی که در کنگره کمینفرم ابراز داشته بود از چشم استالین افتاد و از همه مقام‌های خود برکنار شد. دو ماه بعد در آسایشگاهی در مسکو درگذشت.


منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]