آتش اصفهانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

آتش اصفهانی از شعرای پارسی گوی اواخر دوره قاجار و ابتدای دوره پهلوی است.

نام و نسب[ویرایش]

میرزا حسن اصفهانی فرزند ملا محمد صادق اصفهانی (درگذشت: ۱۳۲۸ق) در سال ۱۲۸۴ ق یا ۱۲۸۶ق در اصفهان دیده به جهان گشود.

علاوه بر شاعری در هنرهای بسیاری چیره‌دست گشت و در وادی شعر نیز بر اثر تماس با عنقای اصفهانی و عمان سامانی و آشفته و حیدر کمالی دارای ذوق فراوان شد. وی در اول امر تخلص بینوا را برگزیده بود ولی بعدها تخلصش را به آتش تغیر داد.

سبک شعری[ویرایش]

آتش اگر چه در عصر مشروطه می‌زیست ولی تمایل به سبک هندی داشت و از کلیم کاشانی و صائب تبریزی بسیار استقبال می‌نمود. بیشتر اشعار او غزل است و دیوانش که در حدود ۶ هزار بیت باشد را جلال الدین همایی تصحیح کرده و در اصفهان توسط کتابفروشی ثقفی اصفهانی منتشر شده است.

همچنین کاملترین دیوان آتش اصفهانی شامل زندگی نامه و نقد و بررسی ساختار و محتوای شعر او به مقدمه و تصحیح سجاد رسولی نوده در سال ۱۳۹۲ توسط انتشارات اقبال در تهران به چاپ رسیده است.

نمونه شعر[ویرایش]

گفتی مرا بعشق که باید زجان گذشت جانم توئی چگونه توانم ازآن گذشت
لب اگراین است که من دیده‌ام زاهد صد ساله شود بت‌پرست

درگذشت[ویرایش]

آتش اصفهانی در سال ۱۳۰۹ خورشیدی درگذشت.

منابع[ویرایش]

  • مقدمه دیوان آتش اصفهانی، جلال الدین همایی، ۱۳۲۱ش. اصفهان.
  • الذریعه، آقابزرگ تهرانی، ج۹، بخش اول، ذیل آتش. بیروت، ۱۴۰۹ق.
  • تذکره شاعران اصفهان، حرف الف.
  • نقباء البشر، ج۳،
  • تذکره شعرای تخت فولاد اصفهان، علیرضا لطفی، ص۲۹ تا ۴۰.