یوهان هانریش پستالزی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
یوهان هاینریش پستالُدزی

یوهان هاینریش پستالُدزی (به آلمانی: Johann Heinrich Pestalozzi) یک معلم سوئیسی و یکی از طرفداران و پیشگامان نظام‌های آموزشی بود.همچنین او به دلیل کارهای خیر خواهانه‌اش هم مشهور است.

زندگانی[ویرایش]

او در سال ۱۷۴۷ در زوریخ به دنیا آمد و چون پدرش را در همان سال‌های کودکی از دست داد.به دست مادرش پرورش یافت. پستالُدزی در دوران جوانی به این فکر افتاد که روستائیان پیرامون خود را از حال فلاکت و بدبختی بیرون آورد.نخست به آموختن علوم دینی روی آورد تا از راه روحانیت و سرپرستی امور دینی به مقصود خویش رسد ولی چون کامیاب نگشت به تحصیل حقوق پرداختبه امید اینکه از حقوق مردم دفاع کند، ولی به واسطه خواندن کتاب‌های قراردادهای اجتماعی و امیل اثر روسو متوجه معایب و نواقص حکومت وقت شد و به دلیل انتقاد از دولت مجبور شد از سیاست کناره‌گیری نماید.برای پیش بردن افکار خویش خواست که از راه اصلاح طرق کشاورزی مردم را راهنمایی کند، به همین جهت در سال ۱۷۶۹ در نزدیکی زوریخ قطعه زمین بایری را برگزید و آن را دژنو نامید.لیکن به واسطه آشنا نبودن به اقتصاد پس از پنج سال مجبور شد آن را رها کند.در این گیر و دار با پسری کوچک آشنا شد و تصمیم گرفت این پسر را مشابه شخصیت امیل در کتابی به همین نام اثر روسو تربیت کند و همین کار برای او افکار تازه به وجود آورد. او عقاید و افکار خود را در سال ۱۷۸۱ در کتابی به نام لئونارد و گرترود منتشر ساخت. شورش فرانسه موجب شد که در سال ۱۷۹۸ نواحی مستقل سوئیس تبدیل به یک جمهوری گردد و به تصرف فرآنسه درآید.پستالژی از زمام‌داران امور خواست محلی برای به کار بستن نظریاتش در اختیار او گذارند.آنان نیز دهکده استانز را که در جنوب دریاچه لوسرن است برای اینکار معین کردند و پستالدزی در آنجا یتیم خانه ای برپا کرد و به تربیت کودکان مستمند مشغول گردید. او در مدت تربیت کودکان و تدریس دها شیوه جدید آموزشی را ابداع و اختراع کرد.

فوت[ویرایش]

پستالزی پس از حدود ۳۰ سال تدریس در سال ۱۸۲۷ بدرود زندگی گفت.در سال ۱۸۴۶ مردم سوئیس آرامگاه مجللی برای وی در نزدیکی شهر زوریخ برپا کردند.

منابع[ویرایش]