فلسفه سده نوزدهم

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

در قرن ۱۹ میلادی فلسفه روشنگری آغازگر تاثیری دراماتیک گردید و آثار برجسته فیلسوفانی همچون امانوئل کانت و ژان ژاک روسو بر نسل جدیدی از متفکران تاثیر گذار شد.

در اواخر قرن ۱۸ یک جنبش شناخته شده به عنوان رمانتیسیسم آغاز شد، که به احساسات به عنوان یک منبع معتبر از تجربه زیبایی شناختی اعتبار بخشید. این روند با تاکید بر احساساتی همانند ترس، وحشت، بیم و هراس و آشفتگی صورت می‌گرفت.

ایده‌های کلیدی که مشخص می‌کردند این تغییر در واقع تحول می‌باشد، بوسیله یوهان ولفگانگ گوته، اراسموس داروین، و چارلز داروین و چیزی که ممکن است اکنون نظم برآینده (emergent order) خوانده شود، همانند بازار آزاد آدام اسمیت، عنوان شدند.

فشار برای مساوات طلبی، و اوجگیری تغییرات سریع در دوره انقلاب و آشوب، تغییرات فسلفه را به خوبی نشان می‌دهد.[۱]

پیشینه تاریخی[ویرایش]

طی سال‌های پرفرازونشیب ۱۷۸۹ تا ۱۸۱۵، فرهنگ اروپایی تحت تاثیر انقلاب، جنگ و اختلال تغییر یافت. با پایان یافتن بسیاری از مکاتب اجتماعی و فرهنگی که از قرن گذشته برجای مانده بودند، صحنه برای تغییرات اقتصادی و سیاسی چشمگیری آماده شد. فلسفه اروپایی در بسیاری از این تغییرات انعکاس یافت، در آن شرکت داشت و بر آن سوار بود.[۲]

مکاتب و گرایش‌های فلسفی[ویرایش]

ایده‌آلیسم آلمانی[ویرایش]

نوشتار اصلی: ایده‌آلیسم آلمانی


فایده گرایی[ویرایش]

نوشتار اصلی: فایده گرایی


مارکسیسم[ویرایش]

نوشتار اصلی: مارکسیسم


اگزیستانسیالیسم[ویرایش]

نوشتار اصلی: پدیدارشناسی


تحصل گروی[ویرایش]

نوشتار اصلی: تحصل گروی


پراگماتیسم[ویرایش]

نوشتار اصلی: پراگماتیسم


ایده‌آلیسم انگلیسی[ویرایش]

نوشتار اصلی: ایده‌آلیسم انگلیسی


تعالی‌گرایی[ویرایش]

نوشتار اصلی: تعالی‌گرایی


پی نوشت‌ها[ویرایش]