کیر
- این نوشتار درباره اندام جانوران است. در مورد انسان، به کیر انسان مراجعه کنید.
کیر اندامی نرینگی است که برای آمیزش جنسی و ادرار کردن در پستانداران به کار میرود. این اندام به همراه خایهها در پایین بدن، اندام تناسلی نر را تشکیل میدهند.
در میان جانوران
مکان و اندازه کیر در جانوران گوناگون متفاوت است. در بسیاری جانوران، از جمله پستانداران، اندازه کیر چل کوچکتر از کیر شق است. در بیشتر پستانداران استخوانی در جدار لیفی اندام وجود دارد که با نام استخوان کیر یا باکولوم خوانده میشود. استخوان کیر در انسان و اسب وجود ندارد. در میان پستانداران، کیر به سه بخش اصلی تشکیلدهنده تقسیم می شود:
- ریشه یا پایه که درون بدن و بخش رو به جلوی لگن قرار دارد.
- بدنه: بخشی از اندام که از ریشه آغاز می شود و به بیرون گسترش می یابد.
- ختنهگاه: بخش پایانی و جلویی اندام که حساسترین بخش اندام نیز به شمار میرود.
در آببازسانان، به دلیل نیاز به کمتر شدن هرچه بیشتر اصطکاک اندام ها با آب، اندام تناسلی در درون بدن قرار دارد و در هنگام کنش جنسی به حالت نعوظ رسیده و به بیرون از بدن می آید. دو شکاف باریک در انتها و زیر بدن این جانوران وظیفه نگهداری اندام تناسلی و اندام تخلیه (مقعد) را دارند. خایهها نیز در آببازسانان نر درون بدن قرار گرفتهاند.[۱]
در انسان
در انسان، اندام کیر از دو بافت اصلی تشکیل شده است:
- دو جسم تهینهای
- کرپه اسفنجی در زیر آنها
انتهای کرپه اسفنجی وسعت یافته و ختنهگاه کیر را می پوشاند. دور ختنهگاه را پیشپوست گرفته است؛ بخشی پوستی که می تواند برای آشکار ساختن ختنهگاه عقب بنشیند. پیشپوست توسط چینی از پوست به نام لگام به زیر ختنهگاه متصل می شود.
منابع
- ↑ Berta, Annilisa, James L. Sumich and Kit M. Kovacs. Marine Mammal: Evolutionary Biology. Academic Press, 2006. 367. ISBN 978-0-12-369499-7.
