چیل‌ویو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
چیل‌ویو
ریشه‌های سبکی
ریشه‌های فرهنگی
اواسط دههٔ ۲۰۰۰، ایالات متّحدهٔ آمریکا
سازهای موسیقی

چیل‌وِیو که گاه با نام گلو-فای هم شناخته می‌شود،[۱] یکی از سبک‌های موسیقی است که هنرمندان آن غالباً با استفادهٔ زیاد از افکت‌های صوتی، سینث‌سایزر، لوپینگ، سمپلینگ، و وکال‌های به شدّت فیلترشده و خطوط ملودیک ساده مشخّص می‌شوند.[۲]

این سبک ترکیبی از جنبش موسیقی دههٔ ۲۰۰۰ برای بازگشت به موسیقی دههٔ ۱۹۸۰ و (در موسیقی ایندی) استفاده از صدای امبینت، و موسیقی عامّه‌پسند مدرن، مانند الکتروپاپ، احیای پست-پانک، سایک - فولک، نو گیز، و ویچ هاوس است.

تعریف سبک[ویرایش]

سبک چیل‌ویو از سبک‌های سینث‌پاپ، موج نو، سایکدلیک پاپ، کلدویو، دریم پاپ، امبینت، آی‌دی‌ام، چیل‌آوت، Lo-fi، شوگیز، امبینت هاوس، و داون‌تمپو تأثیر گرفته‌است.

گروه‌ها[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Chillwave»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۱۲).
  1. Marc Hogan, review of واشد اوت, لایف آو لیژر, پیچفورک مدیا, September 16, 2009.
  2. «Is Chillwave the Next Big Music Trend? - Speakeasy - WSJ». به کوشش The Wall Street Journal. بازبینی‌شده در ۰۵ مهر ۱۳۹۳. 

پیوند به بیرون[ویرایش]