پیمان آماسیه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

پیمان آماسیه نام پیمانی است که بین شاه تهماسب صفوی و سلطان سلیمان اول در سال ۱۵۵۵ میلادی و در شهر آماسیه بسته شد. این پیمان با مشخص کردن مرز ایران و عثمانی پایانی بر جنگ‌های دراز مدت دو کشوربود. این پیمان ۲۰ سال آرامش را بین دو کشور به ارمغان آورد. این معاهده با اردوکشی مصطفی‌پاشا به قفقاز (۱۵۷۸) و شروع جنگ چلدر پایان پذیرفت.

قرارداد آماسيه اولين پيمان صلحی است که بين دولت ايران و عثمانی پس از جنگهای بيست ساله به امضا رسيد.

به موجب اين قرارداد ايالت‌های آذربايجان، ارمنستان شرقی و گرجستان شرقی در اختيار دولت ايران قرار گرفت و گرجستان غربی، ارمنستان غربی و کشور عراق به دولت عثمانی واگذار شد.

در اين قرارداد سلطان عثمانی موافقت کرد که با پيروان مذهب شيعه با مدارا رفتار کند و از زوار ايرانی که عازم مکه و مدينه هستند، حمايت کند . به ‌علاوه به فرماندهان مرزی نيز تأکيد شود تا از صدور هرگونه دستوری که موجب منازعات مرزی شود، خودداری کنند.

شاه طهماسب که پيوسته علاقمند بود بين دو کشور مسلمان روابط صلح‌آميز برقرار باشد، هم در زمان حيات سلطان سليمان و هم پس از فوت او، قرارداد صلح آماسيه را محترم شمرد و تا آخرين روز حيات خود از هرگونه اقدامی که موجب ايجاد اختلاف بين دو کشور گردد، خودداری کرد. علاقمندی شاه طهماسب به حفظ صلح باعث شد تا روابط دو کشور ايران و عثمانی، طی ۲۵ سال بدون برخورد نظامی ادامه يابد.

منابع[ویرایش]

  • ویکی‌پدیای انگلیسی