جعفر مشیرالدوله
میرزا جعفرخان مشیرالدوله جزء دومین گروه از ایرانیانی بود که توسط عباس میرزا در سال ۱۸۱۵ جهت تحصیل علم به اروپا فرستاده شد. پس از بازگشت به ایران در بخش امور خارجه مشغول به کار شد. وی در سال ۱۸۳۶ به عنوان سفیر به عثمانی فرستاده شد و تا سال ۱۸۴۲ در این سمت خدمت کرد. پس از آن به دستور امیر کبیر به عنوان نماینده به آذربایجان فرستاده شد و چند ماه بعد در کمیسیون چهارجانبهٔ (ایران - بریتانیا - فرانسه و امپراتوری عثمانی) جهت تعیین مرزهای ایران و عثمانی حاضر شد. پس از بازگشتش به ایران در سال ۱۸۵۳ مورد بیتوجهی میرزا آقاخان نوری جانشین امیر کبیر قرار گرفت و تا زمان برکناری او در سال ۱۸۵۸ سمتی نداشت.
پس از آن به دستور ناصرالدینشاه بهعنوان رئیس یک شورای مشورتی به نام «مجلس مصلحتخانه» یا به اختصار «مجلس مشورت» برگزیده شد. این شورا را نباید با «شورای دولت» که بهمنزلهٔ هیئت دولت بود اشتباه گرفت.[۱]
فریدون آدمیت مینویسد: «مشیرالدوله آدم بصیر و آگاه و خیرخواهی بود - اما نه شخصیت میرزا تقیخان (امیرکبیر) را داشت، نه تدبیر و مهارت او را در فن گفتوگوی سیاسی، نه چشم عاقبتنگر، و نه استقامت او را در برابر عثمانیان و انگلیسیان و روسیان و حتی دربار خود ایران» [۲].
پانویس [ویرایش]
منابع [ویرایش]
- Guity Nashat, the origins of Modern Reform In Iran, ۱۸۷۰-۱۸۸۰ , university of Illinois Press, ۱۹۸۲ , ISBN 0-252-00822-7, p21
- امیرکبیر و ایران، دکتر فریدون آدمیت، نشر خوارزمی، چاپ نهم:۱۳۸۵.
- قبلهٔ عالم ناصرالدینشاه قاجار و پادشاهی ایران (۱۳۱۳-۱۲۴۷)، عباس امانت، ترجمهٔ حسن کامشاد، نشر کارنامه، چاپ چهارم:۱۳۹۱.
