مراسم یادبود مایکل جکسون

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مراسم یادبود مایکل جکسون؛ مراسمی بود که برای بزرگداشت مایکل جکسون، هنرمند و فعال حقوق بشر در ۷ ژوئیه ۲۰۰۹ (‎۱۶ تیر ۱۳۸۸) و ۱۲ روز پس از مرگ ناگهانی و مشکوک وی در سالن استیپلز سنتر در لس‌آنجلس برگزار شد. استیپلز سنتر مکانی بود که مایکل برای برگزاری کنسرت‌های دیس ایز ایت، ۳ ماه در آن تمرین می‌کرده است.[۱][۲][۳]

شرح مراسم[ویرایش]

تصویر جلد کتابچه‌هایی که میان تماشاچیان توزیع می‌شد.

این مراسم در ساعت ۱۰:۳۳ به وقت محلی با ۳۰ دقیقه تأخیر آغاز شد. پیش از آغاز مراسم، طرفداران مایکل جکسون مشغول یادگاری نوشتن روی یک دیوار بزرگ بودند. در لحظهٔ آغاز برادران مایکل جکسون در حالی که تابوت مایکل جکسون را حمل می‌کردند، وارد سالن شدند. روی صندلی تمامی تماشاچیان یک کتابچه‌ای روی تمامی صندلی‌ها چیده شده بود. سپس کشیش لوشیز اسمیت اولین سخنرانی را ایراد کرد. او در میان سخنان خود گفت:[۴] [۵]

من افتخار دارم که خانوادهٔ جکسون را دوستان خود بنامم. برای مردم دنیا مایکل، یک بت، یک قهرمان و حتی یک سلطان بود. امّا برای ما او ابتدا یک برادر، یک پسر، یک پدر و یک دوست بود. ما با بزرگداشتش، او را به یاد می‌آوریم. قلب‌های ما سنگین است زیرا او خیلی زود از میان ما رفت اما تا وقتی او را به‌یادآوریم، او در حقیقت نرفته‌است و همواره اینجا با ما خواهد بود. در قلب زیبا و انسانی‌اش، او چیزی بیش از دادن عشق و استعدادش به دنیا نمی خواست و در عوض می‌خواست که دوست داشته‌شود. او از طریق کارها و آهنگ‌هایش سعی کرد دنیای ما را شفا دهد. باشد که این بزرگداشت برای خانوادهٔ وی آرامش بیاورد. [۵]

بعد از این سخنرانی، ماریا کری و تری لورنز ترانه‌ی «آنجا خواهم بود» از گروه «جکسون ۵» را اجرا کردند. سپس کویین لطیفه، بازیگر سیاه‌پوست آمریکایی برای سخنرانی دوم به روی سن آمد و اظهار داشت که مایکل جکسون باعث شد که او بداند دنیایی دیگر نیز وجود دارد. پس از پایان سخنرانی، لیونل ریچی، یکی از ترانه‌های قدیمی خود به نام «عیسی عشق است» را اجرا کرد. سپس بری گردی، مؤسس شرکت موتان روی صحنه آمد و از نبوغ مایکل جکسون سخن گفت:[۶] [۵]

تعدادی از تماشاچیان علاقه‌مند که در بیرون از ساختمان استیپلز سنتر تجمع کرده‌اند.
وقتی او رقص نمادین ماه‌پیمایی را انجام داد، من شوکه شدم. آن رقص جادو بود. مایکل جکسون به مدار فلکی رفت و هرگز پایین نیامد. زندگی مایکل، گرچه خیلی زود تمام شد، اما زیبا بود. لقب سلطان پاپ برای مایکل کافی نیست. او را باید بزرگ‌ترین صحنه گردان و سرگرم‌کنندهٔ تاریخ بنامیم. [۵]

استیوی واندر، خوانندهٔ سیاه‌پوست و نابینای آمریکایی نیز آهنگ «هرگز فکر نمی‌کردم این تابستان ترکمان کنی» را به مایکل تقدیم کرد. بعد از اجرای این آهنگ کوبی برایانت و مجیک جانسون، بسکتبالیست‌های معروف آمریکایی سخنرانی کردند و از مایکل برای اینکه «درهای بسیاری را برای آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار باز کرد» قدردانی کردند. کوبی برایانت گفت:

ما میدانیم هیچ کس به اندازه‌ی مایکل بر روی صحنه فعالیت نکرده است. اما مایکل یک انسان واقعی بود که وقتی روی صحنه نبود به همان اندازه که روی صحنه انجام میداد، به مردم خدمت میکرد. مایکل به محرومان اهمیت میداد. اسم او به عنوان نیکوکار ترین هنرمند در کتاب رکوردهای جهانی گینس ثبت شده است. [۵]

مجیک جانسون که در اوایل دهه ۹۰ در ویدئوی زمان رو به یاد بیار از آلبوم خطرناک مایکل حضور یافته بود گفت که اولین بار سی سال پیش از طریق جکی جکسون، برادر مایکل با خانوادهی جکسون آشنا شده و پس از همراه شدن با آنها در تور شان، تحت تاثیر شگفتی‌های مایکل، او نیز تلاش کرده تا بکستبالیست بهتری شود. او در تعریف خاطره‌ای گفت که چگونه با نشستن روی زمین و خوردن مرغ سوخاری به او و مایکل خوش گذشته بود.[۷] [۵] سپس جنیفر هادسون ترانهٔ آیا آنجا خواهی بود ؟ را اجرا کرد و در پایان آهنگ گفت" : «دوستت داریم مایکل»

بعد از این اجرا، آل شارپتون سخنرانی تأثیرگذاری را ایراد کرد. او گفت:

خانواده‌ی جکسون از یک طبقه‌ی کارگر در شهر گری برخاستند و چیزی نداشتند جز یک آرزو. و هیچ کس فکر نمیکرد که آنها روزی به آرزویشان برسند. اما آنها باور داشتند. مایکل اجازه نداد که سرکوب شود. او هیچ وقت دست از رویاهایش نکشید. و این همان رویا بود که تمام دنیا را تغییر داد و چون مایکل زیر بار محدودیت‌ها و موانع نرفت، توانست تمام دنیا را با هم متحد کند. این مایکل جکسون بود که به ما گفت ما دنیاییم. هربار که به زمینش زدند، دوباره بلند شد و هیچ وقت باز نایستاد. ما از خانواده‌ی جکسون به خاطر اینکه مایکل را به ما دادند متشکریم. او برای آن بخش از جامعه که حس میکرد جدا افتاده است، فضایی آرامش بخش خلق کرد و آنها با موسیقی‌اش پیوند خوردند. آن بچه‌هایی که از نوجوانی طرفدار مایکل بودند، در میان سالی‌شان توانستند به راحتی به فردی رنگین پوست رای بدهند تا رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا شود. مایکل چنین کاری کرد. مایکل جکسون به ما یاد داد یکدیگر را دوست بداریم و در کنار هم بایستیم. [۵]

آل شارپتون سپس به فرزندان مایکل نگاه کرد و خطاب به آنان گفت:

هیچ چیز عجیبی در مورد پدر شما وجود نداشت. آن چیزهایی که او مجبور بود با آنها دست و پنجه نرم کند، عجیب بودند. [۵]

این سخن شارپتون با تشویق ایستاده‌ای که مدام بلندتر میشد، از جانب حضار و خانواده‌ی مایکل و همینطور سه فرزندش روبرو گشت. او همچنین خطاب به طرفداران مایکل گفت که به جای تمرکز بر روی جنجالهای پیرامون او، ذهنشان را بر روی مسیری که در طول زندگیش پیمود معطوف سازند.[۸][۵] جان میر نیز آهنگ طبیعت بشر را با گیتار برقی اجرا کرد. بروک شیلدز، بازیگر ۴۴ ساله نیز سخنرانی تأثیرگذاری ایراد کرد و گفت:[۹]

شاید از دید دنیا من و مایکل به هم نمی‌خوردیم اما برای ما، رابطه‌مان عادی‌ترین و ساده‌ترین نوع دوستی بود. من ۱۳ ساله بودم که او را دیدم. مایکل همیشه میدانست که میتواند روی من حساب کند که از او حمایت کنم یا با او بیرون بروم. بین ما یک اتصال قوی وجود داشت. شاید به خاطر اینکه از بچگی پا به دنیای شهرت گذاشتیم. من همیشه او را دست می‌انداختم. به او می‌گفتم «من وقتی ۱۱ ماهه بودم شروع کردم. تو از زیر کار در رو هستی. تو از ۵ سالگی شروع کردی.» هر دوی ما مجبور بودیم خیلی زود بزرگ شویم. ما وقتی با هم بودیم، مثل دو تا بچه بودیم که خوش می‌گذراندیم. مایکل عاشق خندیدن بود. ما با هم مسابقه می‌دادیم که ببینیم کدام یک می‌توانیم بیشتر بخندیم. خنده‌ی او شیرین‌ترین و خالص‌ترین خنده‌ی دنیا بود. دیدن خنده‌ی او این حس را میداد که همه چیز خوب خواهد بود. [۵]
مراسم یادبود در ساختمان استیپلز سنتر برگزار شد. یک روز قبل از مرگ، او در این ساختمان تمرین کرده بود.

او با یادآوری لحظات ناموفقی که مایکل سعی کرده بود رقص ماه‌پیمایی را یادش بدهد ادامه داد:

برای دنیا او یک بت است اما برای مردمی که به قدر کافی خوش شانس بودند تا او را از نزدیک بشناسند، او مهربان، با مزه، صادق، پاک، پرانرژی و عاشق زندگی بود. او بسیار به خانوداه و طرفدارانش اهمیت میداد. دنیا او را سلطان میداند اما او بیشتر مرا یاد شازده کوچولو می‌اندازد. مایکل همه چیز را با قلبش دید. آهنگ مورد علاقه‌ی مایکل هیچ کدام از این شاهکارهای بیشماری که خودش خلق کرد نیست. آهنگ مورد علاقه‌ی او آهنگی است که چارلی چاپلین برای فیلم عصر جدید نوشت، با نام لبخند. در جایی از این آهنگ میگوید لبخند بزن، اگرچه قلبت پر از درد است. امروز اگرچه دلهای ما پر از غم است، اما باید به بالا نگاه کنیم، جایی که مایکل بدون شک در آنجا نشسته است و باید لبخند بزنیم. [۵]

پس از این نوبت به برادر مایکل جکسون، جرمین جکسون رسید. او ترانهٔ «لبخند» را اجرا کرد و در پایان گل قرمزی را روی تابوت مایکل پرتاب کرد. سپس دختر و پسر دکتر مارتین لوتر کینگ جونیور فقید، برنیس و مارتین لوتر کینگ سوم بر روی صحنه آمدند.[۱۰]

جمله‌ای که پدرم همیشه میگفت این بود که هر انسانی در زندگی باید بفهمد که برای چه آمده است. وقتی کاری می‌کند، باید به بهترین نحو انجامش دهد، بطوری که هیچ یک از زندگان، مردگان و متولد نشدگان نتواند آن کار را بهتر از او انجام دهد. اگر نمی‌توانید درخت صنوبری بر بالای یک تپه باشید، بوته‌ی توتی در دره باشید. اما بهترین بوته‌ی دره باشید. اگر نمی‌توانید یک بزرگراه باشید، یک جاده باشید. بهترین جاده. اگر نمی‌توانید خورشید باشید، یک ستاره باشید. مقدار یا اندازه معیار پیروزی یا شکست نیست. شما تنها باید بهترینِ آن چیزی باشید که هستید. و مایکل جکسون بهترین آن چیزی بود که می توانست باشد. هر یک از ما با هدیه‌ها و استعدادهای الهی متولد میشویم. دنیا به انتظار دریافت برکت حاصل از بهترین کار ما می‌نشیند. در روز ۲۵ ژوئن ۲۰۰۹، بهشت و زمین ایستاد تا بگوید که او یک صحنه گردان برجسته بود و کارش را خوب انجام داد. [۵]

برنیس کینگ نیز گفت:

زندگی و حرفه‌ی مایکل تحت تاثیر خدا بود. عده‌ی کمی از مردم دنیا انتخاب میشوند تا هر آنچه که خدا به آنها داده است را برای متحد کردن انسانها به کار ببرند و مایکل یکی از آن افراد بود. مشکلات، مایکل را از اهمیت دادن به انسانیت غافل نکرد. وقتی مادر من در سال ۲۰۰۵ بیمار بود، مایکل به او زنگ میزد و میگفت که هر شب زانو میزند و برای او دعا میکند. ایکاش مایکل آنجا بود و لبخند مادرم را در حلیکه بسیار بیمار بود میدید. مایکل یک نور درخشان بود. او عاری از نفس‌پرستی بود. باشد که همه‌ی ما برویم و نوری درخشان از ما باقی بماند. [۵]

سپس شیلا جکسون لی، از اعضای کنگره‌ی ایالات متحده‌ی آمریکا وارد صحنه شد و گفت:[۱۱]

ما قانون اساسی را می دانیم. بر طبق قانون افراد بیگناه اند مگر خلاف آن ثبات شود.

این سخن او با تشویق حضار روبرو شد. وی ادامه داد:

بسیاری از مردم قلب هنرمندان را نمی‌شناسند. مایکل برای شفای دنیا آواز خواند. او به ما گفت که علیه خشونت مبارزه کنیم و برای تغییر دادن هر چیزی، به زن یا مرد درون آینه نگاه کنیم و تغییر را از آنجا آغاز نماییم. او به کنگره آمد. او به دفتر من آمد و به صحبت‌های اعضای کنگره گوش داد و اعضای کنگره به او گوش دادند. او در مورد ضرورت حفاظت مردم در برابر ایدز سخن گفت. او در بحبوحه‌ی جنگ عراق به بیمارستان سربازان رفت و از آنها که خود را قربانی می‌کنند قدردانی کرد. او کسی بود که درک کرد خدا هدایت کننده‌ی ماست. و شما باید داستان او را بدانید. داستانی که هیچ جا گفته نشده است. مایکل جکسون کسی بود که اگر دچار سوختگی شد، یک مرکز درمانی برای سوختگی تاسیس کرد. اگر در بیمارستانی به تختی نیاز بود، او آن تخت را فراهم کرد. اگر برای کشورهای در حال توسعه، به پول نیاز بود، او آن پول را اهدا کرد. او به یتیم خانه‌ها رفت. او هیچ وقت از بخشیدن و دادن، دست نکشید. و او زندگی‌هایی را که میتوانستند بازسازی شوند، تحت تاثیر قرار داد زیرا سلطان، سلطان، بله سلطان، ایستاد و گفت که به آنها اهمیت میدهد. به خاطر همین در روز ۲۵ ژوئن ۲۰۰۹، کنگره‌ی آمریکا ایستاد، ایستاد، ایستاد و یک لحظه برای این اسطوره و بت شگفت انگیز سکوت کرد. آمریکا به خاطر مایکل از شما (خانواده جکسون) تشکر میکند. [۵]
پلیس شهرستان لس‌آنجلس به وسیله موتورسیکلت در حال گشت‌زنی دقیق در اطراف محل مراسم هستند.

او در پایان نشان افتخاری به مایکل جکسون تقدیم کرد تا مایکل جکسون

به عنوان یک اسطوره‌ی آمریکایی و یک بت موسیقی و یک بشر دوست، تا ابد، تا ابد، تا ابد و تا ابد یاد آورده شود. [۵]

شیلا جکسون لی با یک سلام نظامی صحنه را ترک کرد و آشر روی صحنه آمد تا آهنگ خیلی زود رفت را اجرا کند. او سپس کنار تابوت مایکل آمد و گریه کرد. پس از این اجرا ترانهٔ چه کسی تو را دوست دارد از تلویزیون بزرگ سالن نمایش داده شد و بعد از آن اسموکی رابینسون روی صحنه آمد و گفت:[۱۲]

این آهنگ را من نوشتم و فکر کردم توانسته‌ام آن را بخوانم. چند سال بعد مایکل این آهنگ را خواند. اما من باور نکردم که یک پسر ۱۰ ساله آن را خوانده باشد. گفتم چطور ممکن است توانسته باشد حس این آهنگ را درک کند. او چطور میتواند این احساس را بشناسد. نمی‌توانستم باور کنم کسی در آن سن کم آن همه دانش و احساس داشته باشد. زیرا باید حس آهنگ را بداند تا بتواند آن را بخواند. من هرگز فکر نمی‌کردم امشب اینجا باشم. او برادر کوچک من است و من هیچ وقت فکر نمی‌کردم رفتنش را ببینم. اما او نرفته است. او برای همیشه و همیشه و همیشه زنده می‌ماند. او تاثیر عظیمی روی ما و دنیا گذاشت. من هر وقت این آهنگ را در کنسرت‌هایم میخوانم، بچه ها نزد من می‌آیند و می‌گویند تو آهنگ مایکل جکسون را خواندی درست است؟ من در زندگی برکات زیادی داشتم. یکی از بزرگترین برکات زندگی من آشنایی با خانواده جکسون و زندگی کردن در عصر بزرگ ترین صحنه گردان تاریخ است. ما پس از این زندگی، زندگی دیگری داریم. مایکل دو بار تا ابد زنده می‌ماند. هم در آن دنیا و هم در این دنیا، زیرا تا ابد دنیا او را به خاطر خواهد آورد. [۵]

شاهین جعفرقلی، پسر ۱۳ سالهٔ ایرانی الاصل این آهنگ را اجرا کرد و سپس از مایکل تشکر کرد. بعد از آن کنی اورتگا، کارگردان کنسرت‌های این است به روی صحنه آمد و گفت:

ما با مایکل همین جا بودیم و با هم تمرین کردیم. و ما یک خانواده بویم و اینجا خانه‌ی ما بود. بنابراین وقتی خواستیم یادبودی را برای او برپا کنیم، دانستیم باید در همین محل این کار را انجام دهیم. [۵]

اورتگا در انتها از همه خواست که ترانه‌های ما دنیاییم و دنیا را نجات بده را همان‌طور که مایکل دوست داشت اجرا کنند.[۱۳]

در پایان تمام خانوادهٔ جکسون به همراه فرزندانش به روی صحنه آمدند. مارلون جکسون برادر مایکل از خاطراتشان گفت:

روزی مردی را با لباس مبدل در حال خرید تعداد زیادی صفحه موسیقی دیدم. نزدیک رفتم و به او گفتم مایکل تو اینجا چه میکنی؟ مایکل برگشت و گفت مارلون از کجا دانستی من هستم؟ به او گفتم تو برادر من هستی. تو را در هر حالی میشناسم. حتی وقتی لباس مبدل بپوشی. من راه رفتن و حرکات تو را میشناسم. و کفش‌هایش هم او را لو می‌دادند. او همیشه هر جا که میرفت همان کفشها را می‌پوشید. و فکر میکنم این شیوه‌ی او بود برای نشان دادن چیزی که ما قدرش را نمی‌دانستیم. ما هرگز نمی‌فهمیم او چه چیزهایی را تحمل کرد. اینکه نمی‌توانست جایی برود بدون آنکه عده‌ی زیادی تعقیبش کنند. مورد قضاوت قرار گرفت. به سخره گرفته شد. یک نفر چقدر میتواند تاب بیاورد؟ مایکل، شاید اکنون دیگر راحتت بگذارند. [۵]

مارلون از شدت ناراحتی و بغض نتوانست ادامه بدهد. سپس در صحنه‌ای تأثیرگزار، پاریس کاترین جکسون، دختر مایکل جکسون در حالی که اشک می‌ریخت گفت:[۱۴]

از وقتی به دنیا آمدم، بابا بهترین پدری بود که میشد تصورش را کرد. [۵]

در انتهای مراسم برادران، تابوت مایکل را با آهنگ مردی در آینه بدرقه کردند. نوری بر روی میکروفونی که کسی پشتش نبود، به نشانه‌ی احترام به مایکل صحنه را روشن کرد و کشیش لوشیز اسمیت به صحنه بازگشت تا دعای آخر را بخواند. در حالیکه تصویر بزرگی از مایکل بر روی تلویزیون نمایش داده میشد، گفت که هرگز مایکل جکسون دیگری نخواهد بود.[۱۵][۵]

موسیقی او ملیت ها و نژادهای مختلف را گرد هم آورد. و از این به بعد دیگر بر عهده ی ماست که به زن یا مرد درون آینه نگاه کنیم و چیزی را تغییر دهیم. به تفاوت های یکدیگر احترام بگذاریم و اجاز بدهیم آن تغییر شروع شود. [۵]
نمای بیرون ساختمان استیپلز سنتر در خلال برگزاری مراسم

او خواست که هر فردی هر جا که هست، دست نفر کناری خود را بگیرد و سپس دعا کرد:

ما متشکریم به خاطر مایکل که برایمان بسیار ارزشمند بود. از آنچه که او بود و آنچه که انجام داد سپاسگزاریم. [۵]

در حالیکه مردم آرام آرام سالن استپل را ترک میکردند، این جمله همراه با تصویر مایکل جکسون بر روی تلویزیون بزرگ نقش بسته بود.

من زنده‌ام و تا ابد اینجا میمانم. [۵]

پیوند به بیرون[ویرایش]

ویدیو در یوتیوبوب سایت رسمی طرفداران مایکل جکسون در ایران

منابع[ویرایش]

جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ مراسم یادبود مایکل جکسون موجود است.
  1. کاربر. «مراسم یادبود و خاکسپاری مایکل جکسون»(انگلیسی)‎. یوتویب. بازبینی‌شده در ۷ ژوئیه ۲۰۰۹. 
  2. بی بی سی. «مراسم یادبود مایکل جکسون ۷ ژوئیه برگزار می‌شود»(فارسی)‎. بی بی سی فارسی. بازبینی‌شده در ۷ ژوئیه ۲۰۰۹. 
  3. Michael Jackson News. «Michael Jackson Public Memorial Service «Shaheen Jafargholi»»(انگلیسی)‎. وب سایت رسمی مایکل جکسون. بازبینی‌شده در ۷ ژوئیه ۲۰۰۹. 
  4. «Rev. Lucious Smith Michael Jackson memorial مراسم یادبود مایکل جکسون»(انگلیسی)‎. YouTube، ۷ ژوئیه ۲۰۰۹. 
  5. ۵٫۰۰ ۵٫۰۱ ۵٫۰۲ ۵٫۰۳ ۵٫۰۴ ۵٫۰۵ ۵٫۰۶ ۵٫۰۷ ۵٫۰۸ ۵٫۰۹ ۵٫۱۰ ۵٫۱۱ ۵٫۱۲ ۵٫۱۳ ۵٫۱۴ ۵٫۱۵ ۵٫۱۶ ۵٫۱۷ ۵٫۱۸ ۵٫۱۹ ۵٫۲۰ ۵٫۲۱ ۵٫۲۲ آذری، الناز. «گزارش کاملی از مراسم یادبود مایکل جکسون»(فارسی)‎. eMJey.com وب سایت رسمی هواداران مایکل جکسون در ایران، ۲۱ تیر ۱۳۸۸. 
  6. «Michael Jackson Memorial Service - Berry Gordy Eulogy مراسم یادبود مایکل جکسون»(انگلیسی)‎. YouTube، ۷ ژوئیه ۲۰۰۹. 
  7. «Michael Jackson Memorial Service - Kobe Bryant and Magic Johnson مراسم یادبود مایکل جکسون»(انگلیسی)‎. YouTube، ۷ ژوئیه ۲۰۰۹. 
  8. «Michael Jackson Memorial Service - Rev. Al Sharpton مراسم یادبود مایکل جکسون»(انگلیسی)‎. YouTube، ۷ ژوئیه ۲۰۰۹. 
  9. «Michael Jackson Memorial Service - Brooke Shields مراسم یادبود مایکل جکسون»(انگلیسی)‎. YouTube، ۷ ژوئیه ۲۰۰۹. 
  10. «Michael Jackson Memorial Service - Martin Luther King III, Bernice King مراسم یادبود مایکل جکسون»(انگلیسی)‎. YouTube، ۷ ژوئیه ۲۰۰۹. 
  11. «Michael Jackson Memorial Service - Rep. Sheila Jackson-Lee مراسم یادبود مایکل جکسون»(انگلیسی)‎. YouTube، ۷ ژوئیه ۲۰۰۹. 
  12. «Michael Jackson Memorial Service - Smokey Robinson مراسم یادبود مایکل جکسون»(انگلیسی)‎. YouTube، ۷ ژوئیه ۲۰۰۹. 
  13. «Michael Jackson Memorial - We Are The World/Heal The World مراسم یادبود مایکل جکسون»(انگلیسی)‎. YouTube، ۷ ژوئیه ۲۰۰۹. 
  14. «Michael Jackson Memorial - Daughter Paris Says Goodbye مراسم یادبود مایکل جکسون»(انگلیسی)‎. YouTube، ۷ ژوئیه ۲۰۰۹. 
  15. «Michael Jackson Memorial Pastor Lucious Smith Closing Speech مراسم یادبود مایکل جکسون»(انگلیسی)‎. YouTube، ۷ ژوئیه ۲۰۰۹.