قاعده برن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

قاعده‌ی برن (یا قانون برن) یکی از قوانین مکانیک کوانتومی است که احتمال به دست آمدن یک نتیجه‌ی معین از اندازه‌گیری کمیتی از یک سامانه کوانتومی را به دست می‌دهد. این قانون به نام بنیان‌گذارش ماکس برن نامیده شده‌است. قاعده برن یکی از اصول اساسی مکانیک کوانتومی است و پیونددهنده‌ی ماهیت احتمالی مکانیک کوانتومی با ساختار تعینی فرمول‌بندی مکانیک کوانتومی است.[۱]

شرح[ویرایش]

قاعده‌ی برن بیان می‌کند که اگر یک مشاهده‌پذیر متناظر به یک عملگر هرمیتی A با طیف گسسته در یک سامانه با تابع موج بهنجار \scriptstyle|\psi\rang اندازه‌گیری شود، آنگاه:

  • مقدار حاصل از اندازه‌گیری حتماً یکی از ویژه‌مقدارهای \lambda عملگر A خواهد بود.
  • احتمال به دست آمدن ویژه‌مقدار \lambda_i از اندازه‌گیری برابر با \scriptstyle\lang\psi|P_i|\psi\rang خواهد بود که P_i تصویر \lambda_i در ویژه‌فضای A است.[۲]

در حالتی که A گسسته نباشد احتمال قرارگیری نتیجه آزمایش در مجموعه‌ی اندازه‌پذیر M برابر \scriptstyle\lang\psi|Q(M)|\psi\rang است که Q برابر اندازه‌ی طیفی A است.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]