فردیناند زائربروخ
ارنست فردیناند زائربروخ (۳ جولای ۱۸۷۵ – ۲ جولای ۱۹۵۱) یک جراح آلمانی چیره دست بود که در پایان عمر به جنون ادواری مبتلا شد.
محتویات |
زندگی و فعالیتها [ویرایش]
وی در ووپرتال آلمان بدنیا آمد. تحصیل پزشکی را از دانشگاه ماربورگ آغاز کرد و در سال 1902 از دانشگاه لابپزیک فارغ التحصیل شد. در سال 1903 به وروتسواف رفت. در سال 1904 و در همانجا روش فشار قفسه سینه زائربروخ را گسترش داد. این حرکت نوعی ماساژ است که در جراحی باز قفسه سینه استفاده می شود و هنگامیکه قلب از کار باز ایستاده است با فشار دستِ جراح، دوباره شروع به تپیدن می کند. این کشف او، کمکی بزرگ به درمان قفسه سینه و عمل قلب بود و خطرات این عمل ها را بسیار کاهش می داد. در طی جنگ جهانی اول، بعنوان پزشک جنگ چندین روش تازه در ساخت اندام مصنوعی را گسترش داد که برای نخستین بار مجروحان را قادر می ساخت تا بتوانند حرکاتی ابتدایی را با باقیمانده اعضای قطع شده ی خود انجام دهند.[۱]
از سال 1918 تا 1927 در دانشگاه لودویگ ماکسیمیلیان مونیخ بر روی تکنیک های جراحی و رژیم های غذایی برای بیماری سل تحقیق می کرد. از 1928 تا 1949 رئیس دپارتمان جراحی دانشگاه چریتی برلین بود و توانست با ابتکارات جراحی به شهرتی بین المللی دست یابد. پیش از جنگ جهانی دوم ، دولت نازی جایزه ملی دانش و هنر آلمان را به وی اهدا کرد.
رابطه زائربروخ با حزب نازی [ویرایش]
موضع زائربروخ نسبت به دولت نازی شک برانگیز و مورد بحث است. در آن هنگام وی بشکل مستقیم با اعضا ارشد سیاسی در ارتباط بود اما هرگز هم در آن حزب عضویت نیافت و از آن پشتیبانی سیاسی نکرد. بهرحال، وی ملی گرای پرشوری بود که از معاهده ورسای سرخورده بود و می خواست کشورش را بعنوان کشوری توسعه یافته و پیشرفته بنمایاند.
در سال 1937 در انجمن تحقیق رایش (Reichsforschungsrat) عضویت یافت که برروی پروژه های اس اس هم تحقیق می کرد. تحقیقاتی که شامل آزمایشاتی بر روی اسیران بازداشتگاهای جنگی نیز می شد. البته پس از تحقیقات بسیار مشخص شد که تحقیقات وی در ارتباط با آزمایش بر روی اسیران نبوده است. وی در سال 1942 جراح عمومی جنگ شد و تا پایان دوران جنگ در پست خود باقی ماند.
او در اواخر زندگی مبتلا به فراموشی موقتی می شد و گاهی در حین عمل، جراحی های مرگبار بر روی بیماران انجام می داد. بهمین دلیل و بتدریج مقام خود را در دانشگاه چریتی برلین بدلیل عمل های جراحی نامطمئن بر روی بیماران از دست داد. در ابتدا همکارانش فقط می توانستند اشتباهاتش را اصلاح کنند اما بدلیل شهرت و قدرت پزشکیش قادر نبودند وی را از انجام جراحی باز دارند. اما وقتی روزی در حین عمل و در جلوی چشم کادر جراحی، قلب بیمار را از رگها جدا کرده و درون سطل انداخت با شهادت پرسنل، از کار باز داشته شد.
مرگ [ویرایش]
زائربروخ در ۲ جولای ۱۹۵۱ در برلین و در سن 77 سالگی در گذشت. در سال 1954 در آلمان از زندگی وی و بر اساس خاطراتش فیلمی از زندگی او ساخته شد. یک دبیرستان نیز در گرسروردورف بنام وی نامگزاری شد.[۲] ذبیح الله منصوری شرح حالی از وی را با نام جراح دیوانه ترجمه و منتشر کردهاست.
سرچشمه ها [ویرایش]
کتاب شناسی و منابع [ویرایش]
- Ferdinand Sauerbruch: Das war mein Leben، Autobiography، ۶۳۹ pages، Kindler u. Schiermeyer ۱۹۵۱
- Marc Dewey، MD، Udo Schagen، MD،Wolgang Eckart، MD and Eva Schönenberger: Ernst Ferdinand Sauerbruch and his ambiguous role in the period of National Socialism. Surgical Retrospective in Annals of Surgery، Volume ۲۲۴، Number ۲، August ۲۰۰۶
- Friedolf Kudlien und Christian Andree: Sauerbruch und der Nationalsozialismus. Medizinhistorisches Journal، Band ۱۵، ۱۹۸۰
- Rudolf Nissen، Helle Blätter، dunkle Blätter، Erinnerungen eines Chirurgen، Page ۱۴۲ ff.
- Rolf Winau، Die Berliner Charité als Zentrum der Chirurgie: Ferdinand Sauerbruchs Lebensleistung und sein Verhältnis zum Nationalsozialismus aus Meilensteine der Medizin، Hrsg Heinz Schott، ۱۹۹۶
پیوند به بیرون [ویرایش]
|
