زبان فرانسوی
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
 |
در متن این مقاله از هیچ منبع و مأخذی نام برده نشدهاست. شما میتوانید با افزودن منابع بر طبق اصول اثباتپذیری و شیوهنامهٔ ارجاع به منابع، به ویکیپدیا کمک کنید. مطالب بیمنبع احتمالاً در آینده حذف خواهند شد. |
- فرانسوی به این مقاله تغییرمسیر دارد. برای مردمان فرانسه به فرانسه مراجعه کتید.
زبان فرانسه پس از زبانهای اسپانیایی و پرتغالی سومین زبان پرگویشور در بین خانوادهٔ زبانهای رومی (زبانهای لاتین) است.
جمعا حدود ۱۲۸ میلیون نفر به این زبان صحبت میکنند اما تنها ۶۷ میلیون نفر آنان گویشوران مادری این زبان هستند.
با این حساب از لحاظ تعدد گویشوران مادری، زبان فرانسه رتبهٔ یازدهم را [۱] در جهان را داراست، اما از لحاظ گویشوران روزمره رتبهٔ نهم را دارد[نیازمند منبع].
زبان فرانسه زبان رسمی ۲۹ کشور است و میتوان گفت پیش از جنگ جهانی دوم بخصوص در زمینههای مثل دیپلماسی، فرهنگ، بازرگانی، و ترابری زبان بینالمللی به حساب میآمده است. برخی از کشورهایی که زبان فرانسوی زبان رسمی آنهاست عبارتند از فرانسه، الجزایر، کانادا، تونس.
حروف زبان فرانسه بیست و شش حرف است که بجز آنجا حروف زیر هم در این زبان به کار میروند، اما جزء الفبا به حساب نمیآیند. این حروف از ترکیب حروف صدادار با علامتهای خاص (اَکسان) به وجود میآیند:
œ à â è é ê ë î ï ô û
۸۵ درصد کلمات زبان فرانسه از لاتین، ۱٫۵ درصد از آلمانی، ۰٫۱ درصد از عربی، ۰٫۱ درصد از اسکاندیناوی، ۱۲ درصد از اسپانیایی و ایتالیایی و انگلیسی و باقی زبانها گرفته شدهاست.
درفرانسه کلمات فارسی نیز یافت میشود، از آن جمله میتوان به کلمات «کاروان»، «یاسمین»، «بازار»، «وزیر» و «بخشش» اشاره کرد.
[ویرایش] جستارهای وابسته
- فرانسه
- تاریخ ادبیات فرانسه
- ادبیات فرانسهزبان
- فرهنگستان فرانسه
- فهرست وامواژههای فرانسوی در فارسی
- نویسندگان فرانسویزبان با ترتیب الفبایی
[ویرایش] پانویس
|
|||||
