زبان فرانسوی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد.

(تغییر مسیر از فرانسوی)

در متن این مقاله از هیچ منبع و ماخذی نام برده نشده‌است.
شما می‌توانید با افزودن منابع بر طبق اصول اثبات‌پذیری و شیوه‌نامهٔ ارجاع به منابع، به ویکی‌پدیا کمک کنید.
مطالب بی‌منبع احتمالاً در آینده حذف خواهند‌ شد.

زبان فرانسوی یا زبان فرانسه پس از زبان‌های اسپانیایی و پرتغالی سومین زبان پرگویشور در بین خانوادهٔ زبان‌های رومی (زبان‌های لاتین) است.

جمعا حدود ۱۲۸ میلیون نفر به این زبان صحبت می‌کنند اما تنها ۶۷ میلیون نفر آنان گویشوران مادری این زبان هستند.

با این حساب از لحاظ تعدد گویش‌وران مادری، زبان فرانسوی رتبهٔ یازدهم را [1] در جهان را داراست، اما از لحاظ گویش‌وران روزمره رتبهٔ نهم را دارد ^{[نیازمند منبع]}.

زبان فرانسوی زبان رسمی ۲۹ کشور است و می‌توان گفت پیش از جنگ جهانی دوم بخصوص در زمینه‌های مثل دیپلماسی، فرهنگ، بازرگانی، و ترابری زبان بین‌المللی به حساب می‌آمده است.

حروف زبان فرانسوی بیست و شش حرف است که بجز آنجا حروف زیر هم در این زبان به کار میروند، اما جزء الفبا به حساب نمی‌آیند. این حروف از ترکیب حروف صدادار با علامت‌های خاص (اَکسان) به وجود می‌آیند:
œ à â è é ê ë î ï ô û

۸۵ درصد کلمات زبان فرانسوی از لاتین، ۱٫۵ درصد از آلمانی، ۰٫۱ درصد از عربی، ۰٫۱ درصد از اسکاندیناوی، ۱۲ درصد از اسپانیایی و ایتالیایی و انگلیسی و باقی زبانها گرفته شده‌است.

درفرانسه کلمات فارسی نیز یافت می شود، از آن جمله می توان به کلمات «کاروان»، «یاسمین» اشاره کرد.

[ویرایش] جستارهای وابسته

	زبان‌های رسمی اتحادیه اروپا
آلمانی \| اسپانیایی \| استونیایی \| اسلونیایی \| اسلوواک \| انگلیسی \| ایتالیایی ایرلندی \| بلغاری \| پرتغالی \| چکی \| دانمارکی \| رومانیایی \| سوئدی \| فرانسوی فنلاندی \| لاتویایی \| لهستانی \| لیتوانیایی \| مالتی \| مجاری \| هلندی \| یونانی
منبع: European Union website