سینما وریته

سینما وریته (به فرانسوی: Cinéma vérité) یک سبک در فیلمسازی مستند است.

سینما وریته، سینمایی است بدون صحنه‌بندی، غیردراماتیک و غیرروایی. این سبک فیلمسازی مدعی است که تا حد امکان به واقعیت وفادار است. برخی آن را گونه‌ای از سینمای سیاسی می‌دانند.

ژیگا ورتوف، مستندساز اهل شوروی برای اولین بار این اصطلاح را دربارهٔ سبک آثار خود به کار برد. او در دههٔ ۱۹۲۰ یک فیلم مستند خبری به همین نام ساخته بود. سینما وریته از منظر او سینمایی بود بدون بازیگر، دکور و فیلمنامه. پس از جنبش مه ۱۹۶۸ فرانسه، گروهی از فیلمسازان رادیکال فرانسوی، به این سبک رو آوردند. ژان روش، مستندساز فرانسوی، با ساخت آثاری که تا حد امکان عینی بودند از پیروان این سبک محسوب می‌شود. روش در فیلم‌های قوم‌نگارانهٔ خود، از میزانسن و تدوین نیز پرهیز می‌کرد و تلاش می‌کرد فیلم‌هایش تا آنجا که می‌شود به اصل نزدیک باشد. او بعدتر به فیلم‌های جامعه‌شناختی گرایش پیدا کرد و از سینمای بی‌واسطه فاصله گرفت.

منابع

• هیوارد، سوزان. مفاهیم کلیدی در مطالعات سینمایی، ترجمهٔ فتاح محمدی. چاپ اول تهران: نشرهزاره سوم، ۱۳۸۱، ۱۸۶. شابک X-۰-۹۳۱۱۷-۹۶۴