سید محمدباقر حکیم

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

آیت الله سید محمدباقر طباطبائی حکیم ، رئیس پیشین مجلس اعلای انقلاب اسلامی عراق یکی از مشهورترین روحانیون فعال سیاسی عراق در قرن بیستم و فرزند آیت‌الله مرجع اعلی شیعه سید محسن طباطبایی حکیم در نجف بود. در امور سیاسی شدیداً متأثر از استادش آیت‌الله سید محمدباقر صدر بود.

آیت الله حکیم در نیمه اول سال ۱۹۸۳ موفق به فرار از عراق شد. صدام دستور بازداشت ۱۶نفر از افراد خانواده حکیم و شکنجه آنها به طرق مختلف و سپس اعدام آنها را صادر کرد. پیامی نیز به این مفهوم به ایشان صادر شد که اگر به تحریک مردم علیه رژیم اقدام کند کشتارها ادامه پیدا خواهد کرد.[۱] وی در هفتم شهریور ماه ۱۳۸۲ [۲]( ۲۹ اوت ۲۰۰۳ میلادی) مصادف با اول رجب ۱۴۲۴ پس از سه ماه از بازگشت خود به کشورش (پس از فروپاشی حکومت صدام حسین) در نجف پس از اقامه نماز جمعه در حین خروج از مرقد مطهر حضرت امام علی(ع) همراه ۱۲۵ نمازگزار دیگر ترور شد و به قتل رسید.

پیوند به بیرون[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. میخائیل رمضان. شبیه صدام. چاپ اول. سوره مهر، ۱۳۸۱. ۲۱۲. شابک ‎۹۶۴-۴۷۱-۶۷۸-۷. 
  2. شهيد آيت الله سيد محمدباقر حكيم