سید محمدباقر حکیم

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

آیت الله سید محمدباقر طباطبائی حکیم ( ۱۹۳۹ م/ ۱۳۱۷ ه.ش. در نجف – ۲۹ اوت ۲۰۰۳/ ۷ شهریور ۱۳۸۲ در نجف)[۱][۲]، رئیس پیشین مجلس اعلای انقلاب اسلامی عراق یکی از مشهورترین روحانیون فعال سیاسی عراق در قرن بیستم است.

تبار[ویرایش]

وی از خاندان بزرگ حکیم که اصالتی اصفهانی داشت است و فرزند مرجع اعلی شیعه آیت‌الله سید محسن طباطبایی حکیم می باشد. وی در امور سیاسی شدیداً متأثر از استادش آیت‌الله سید محمدباقر صدر بود.

هجرت به ایران[ویرایش]

آیت الله حکیم در نیمه اول سال ۱۹۸۳ موفق به فرار از عراق شد. صدام دستور بازداشت ۱۶نفر از افراد خانواده حکیم و شکنجه آنها به طرق مختلف و سپس اعدام آنها را صادر کرد. پیامی نیز به این مفهوم به ایشان صادر شد که اگر به تحریک مردم علیه رژیم اقدام کند کشتارها ادامه پیدا خواهد کرد.[۳] وی در هفتم شهریور ماه ۱۳۸۲ [۴]( ۲۹ اوت ۲۰۰۳ میلادی) مصادف با اول رجب ۱۴۲۴ پس از سه ماه از بازگشت خود به کشورش (پس از فروپاشی حکومت صدام حسین) در نجف پس از اقامه نماز جمعه در حین خروج از مرقد مطهر حضرت امام علی(ع) همراه ۱۲۵ نمازگزار دیگر ترور شد و به شهادت رسید.

پیوند به بیرون[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. ‏ «زندگینامه: سید محمدباقر حکیم (۱۳۱۷- ۱۳۸۲)». همشهری آنلاین. بازبینی‌شده در ۲۳ دسامبر ۲۰۱۴. 
  2. ‏ «Muhammad Baqir al- Hakim». Oxford Reference. بازبینی‌شده در ۲۳ دسامبر ۲۰۱۴. 
  3. میخائیل رمضان. شبیه صدام. چاپ اول. سوره مهر، ۱۳۸۱. ۲۱۲. شابک ‎۹۶۴-۴۷۱-۶۷۸-۷. 
  4. [http://nahad.govir.ir/portal/Home/ShowPage.aspx?Object=News&CategoryID=803ac550-46e8-4ec6-bbdf-4fd21ae260a1&WebPartID=a511bad8-46fe-45bb-ac86-3b71a9b992c4&ID=125fb737-a2f7-4fb4-8eee-d240735ef754

    قتل[ویرایش]

    آيت الله سيد محمدباقر حكيم]