سکانس (فیلم‌نامه)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

سکان

سکانس یا فصل[ویرایش]

سکانس یک جمله کامل و پایان یافته سینمائی است که از تعدادی پلان ( نما ) و صحنه ترکیب می شود و یک واحد روایتی را با شروع ونقطه اوج و نتیجه نهائی به وجود می آورد. سکانس پله های اودسا در فیلم «زره دار پوتمکین»(۱۹۲۵) ساخته سرگئی آیزنشتین و سکانس چشمه آب معدنی در فیلم «هشت و نیم»(۱۹۶۳) ساخته فدریکو فلینی دو نمونه سکانس یا فصل سینمائی است. فیلم، در واقع از سکانس های مختلف تشکیل می شود که در مرحله ساختن، بدون توجه به ترتیب نهائی آن با گروه بندی کردن صحنه ها در یک دکور و یا در اختیار داشتن بازیگران در آن زمان بخصوص، فیلمبرداری می شود. به عنوان مثال، در فیلم «برباد رفته» صحنه آتش سوزی اتلانتا به دلایل اقتصادی (مخارج)، قبل از انتخاب کامل بازیگران فیلمبرداری شد. اینگرید برگمن من‌باب طعنه و کنایه در مورد برهم خوردن نظم وقایع فیلم میگوید: « همواره مقابل دوربین فیلمبرداری مجبور شده ام قبل از آشنائی با همبازی خودم در فیلم، با حالت پر شور و حرارت او را در آغوش بگیرم»