رزمناو شارنهورست
مختصات: ۷۲°۱۶′ شمالی ۲۸°۴۱′ شرقی / ۷۲.۲۶۷° شمالی ۲۸.۶۸۳° شرقی
| شارنهورست
|
||
|---|---|---|
 تصویری از رزمناو |
||
| اطلاعات کلی | ||
| نوع کشتی | نبردناو | |
| تاریخ به آب اندازی | ۱۹۳۶ | |
| مشخصات | ||
| پهنای بدنه | ۸٫۶۸ متر | |
| ارتفاع ستون | ۳۰ متر | |
| بارگیری استاندارد | ۳۴٫۸۵۰ تن | |
| نوع موتور | توربین بخار | |
| ضخامت زره دور کشتی | ۵/۳۵۰ میلیمتر | |
| ضخامت زره عرشه کشتی | ۸/۵۰ میلیمتر | |
| زره برج جنگافزار | ۳۶۰ میلیمتر | |
| تعداد خدمه | ۱۶۷۰ | |
| جنگافزارها | ||
| توپخانه | ۹×۱۱ اینجی،
۱۲× ۵٫۹ اینچی، ۱۴× ۴ اینچی |
|
| توپخانه ضدهوایی | ۳۷ میلیمتری ×۱۶ | |
| هواگردهای قابل حمل | ۳ | |
| سرنوشت | ||
| تاریخ و محل غرق شدن | ۱۹۴۳ | |
شارنهورست (به آلمانی: Scharnhorst) یک کشتی جنگی آلمانی در طول جنگ جهانی دوم بود که در برخی منابع رزمناو و در برخی دیگر نبردناو طبقه بندی شده است. آتش بار اصلی شارن هورست نه توپ ۲۸۰ میلی متری در برجک های سه تایی بود.
این کشتی در در آوریل ۱۹۳۴ و در ویلهلمزهاون شروع به ساخت شد و در اکتبر ۱۹۳۶ به آب انداخته شد. طراحی شارنهورست و کشتی خواهرش گنیزنو (Gneisenau) بر اساس مدل کشتیهای ماکنزن تکمیل نشده از جنگ جهانی دوم بود. تا سال ۱۹۴۲ این دو کشتی در یک گروه جنگی واحد خدمت میکردند اما بعدها و در طی «کانال دش» در فوریه همان سال شارنهورست در حین حرکت میان برست و کیِل دو بار مورد اصابت مین قرار گرفت و پس از آن این دو کشتی جداگانه فعالیت میکردند. در ۱۹۴۳ پس از تعمیرات همراه با کشتی پرنسائوگان به نروژ اعزام شد. این دو همراه با رزمناو تیرپیتز و کشتی سنگین در آلتنیورد خدمت کردند. در سپتامبر ۱۹۴۳ شارنهورست و تیرپیتز قرارگاههای ساحلی در اسپیتزبرگن را بمباران کردند.
پیروزیها[ویرایش]
این نبردناو در دوران خدمت خود این پیروزیها را به دست آورد:
- همراه با گنیزیو در غرق راوالپیندی در نزدیکی جزایر فارو
- همراه با گنیزیو در غرق ناوهواپیمابر گلوریوس در یک حمله غافلگیرانه
سرانجام[ویرایش]
در ۲۵ دسامبر شارنهورست برای ردگیری یک شناور متفقین که از اسکاتلند به کولا در شمال روسیه حرکت کرده بود اعزام شد. اما خودش تبدیل به هدف شد و توسط ناوشکنها و کشتیهای جنگی انگلیسی در دماغه شمالی نروژ رد گیری شد و در یک نبرد کوتاه صدماتی متحمل شد. شلیک توپخانه رزمناو دوک یورک و اژدرهای ناوشکنها شارنهورست را به آتش کشید با این حال خدمه کشتی تا آخرین نفس به جنگ ادامه دادند تا اینکه نهایتا منفجر و غرق شد.
منبع[ویرایش]
- Peter Daraman, Warships & Submarines of WWII.۲۰۰۴,p.۲۰
