ده فرمان
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
ده فرمان فهرستی از دستورات مذهبی است که طبق کتابهای سفر پیدایش و سفر تثنیه از جانب خدا، بر موسی در محلی به نام کوه سینا وحی شد. به باور یهودیان و مسیحیان، این احکام بر دو لوح سنگی حک شدند و موسی آنها را برای قوم بنی اسرائیل خواند.
این فرمانها محور شریعت یهود بوده و تمام احکام شریعت نیز در همین فرمانها ریشه دارد. قوم اسرائیل با پذیرفتن این فرمانها با خدا همپیمان میشود. در قرآن کریم نیز به الواح یا همان دو لوح ده فرمان اشاره شده است[۱]. ده فرمان در باب ۲۰ سفر خروج و در باب پنجم سفر تثنیه، به طور منظم و با تفاوتهایی بسیار اندک، و در جای جای تورات، به گونهای پراکنده ذکر شده است.
[ویرایش] فرمانها
- من خداوند خالق تو هستم که تو را از اسارت و بندگی مصر آزاد ساختم.
- تو را معبود دیگری جز من نباشد. هیچ تصویری از آنچه در آسمان و یا بر روی زمین و یا در آب است، نساز و آنها را پرستش ننما.
- نام خدای خالقت را بیهوده بر زبان نیاور (از آن سوءاستفاده نکن[نیازمند منبع]).
- روز شنبه را به یاد داشته باش تا آن را مقدس بداری.
- پدر و مادرت را احترام بگذار.
- قتل نکن و به مردم ظلم نکن. کودکان را نکشید.
- زنا نکن.
- دزدی نکن.
- در مورد همنوعت شهادت دروغ نده.
- چشم طمع به مال و ناموس دیگران نداشته باش.
[ویرایش] منابع
- ↑ سوره اعراف، آیه ۱۴۵
- فصلنامه هفت آسمان؛ شماره چهاردهم؛ حسین سلیمانی
