ده فرمان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
نسخه خطی ده فرمان بر روی کاغذ پوستی مربوط به سال ۱۷۶۸ میلادی

ده فرمان فهرستی از دستورات مذهبی است که طبق کتاب‌های سفر خروج و سفر تثنیه از جانب خدا، بر موسی در محلی به نام کوه سینا وحی شد. به باور یهودیان و مسیحیان، این احکام بر دو لوح سنگی حک شدند و موسی آن‌ها را برای قوم بنی اسرائیل خواند.

این فرمان‌ها محور شریعت یهود بوده و تمام احکام شریعت نیز در همین فرمان‌ها ریشه دارد. قوم اسرائیل با پذیرفتن این فرمان‌ها با خدا هم‌پیمان می‌شود. ده فرمان در باب ۲۰ سفر خروج و در باب پنجم سفر تثنیه، به طور منظم و با تفاوت‌هایی بسیار اندک، و در جای جای تورات، به گونه‌ای پراکنده ذکر شده است. در قرآن نیز به الواح یا همان دو لوح ده فرمان اشاره شده است[۱] و ویرایش هایی از آن در سوره بقره و انعام آمده است.[۲]

فرمان‌ها[ویرایش]

  1. من خداوند خالق تو هستم که تو را از اسارت و بندگی مصر آزاد ساختم.
  2. تو را معبود دیگری جز من نباشد. هیچ تصویری از آنچه در آسمان و یا بر روی زمین و یا در آب است، نساز و آنها را پرستش ننما.
  3. نام خدای خالقت را بیهوده بر زبان نیاور (از آن سوءاستفاده نکن)[۳]
  4. روز شنبه را به یاد داشته باش تا آن را مقدس بداری.[۴]
  5. پدر و مادرت را احترام بگذار.[۵]
  6. قتل نکن.
  7. زنا نکن.
  8. دزدی نکن.
  9. شهادت دروغ نده.
  10. چشم طمع به مال و ناموس دیگران نداشته باش.

منابع[ویرایش]

  1. سوره اعراف، آیه ۱۴۵
  2. سوره بقره، آیه ٨٣و٨٤ و سوره انعام، آیه ۱۵۱
  3. 2-سوره مبارکه بقره آیه 224 ,غلامرضاپیرامون
  4. 3-سوره مبارکه اعراف آیه 163,غلامرضا پیرامون
  5. 4-سورهای مبارکه لقمان آیه 14ومریم14والعنکبوت8والاحقاف15و17,غلامرضاپیرامون
  • فصلنامه هفت آسمان؛ شماره چهاردهم؛ حسین سلیمانی